Yarım Kalan Sayfa Şiiri - Hakan Durhan

Bir kitaptık ikimiz, aynı ciltte yazılı,
Sayfalar sırayla açıldı, kapandı zaman.
Ne yırtıldı bir yaprak, ne silindi bir satır,
Sadece hikâye kendi sonunu buldu usulca.

Senin elin bir mürekkepti çocukluğumdan beri,
Her dokunuşun bir cümle bırakırdı tenimde.
Şimdi o cümleler hâlâ orda duruyor,
Ama yazan el artık başka bir deftere eğilmiş.

Bir kandil söndü içimde, alevi değil,
Sönerken bıraktığı dumandı asıl acıtan.
Işık gitti diye ağlamadım ben,
Karanlığa alışmak zaman aldı, ona ağladım.

Sen bir rüzgârgülüydün penceremde,
Hangi yönden essen, ben o yöne dönerdim.
Şimdi rüzgârgülü hâlâ dönüyor boşlukta,
Ama artık hangi rüzgâra döneceğini bilmiyor.

Ne bir yeminimiz bozuldu, ne bir sırrımız açıldı,
İki nehir aynı yatakta doğmuştu belki,
Ama her nehir bir gün kendi denizini arar,
Ayrılan sular birbirini suçlamaz, sadece akar.

Yastığında hâlâ senin kokun var sanıyorum bazen,
Oysa biliyorum ki bu artık hafızanın oyunu.
Burnum seni arıyor boş bir odada,
Beden unutmuyor, akıl inanmak istemese de.

Divanı açtım geçen gece, eski bir beyit buldum,
"Gül yüzünü görmeyeli bahçem viran oldu" demiş şair.
Ben de senin yüzünü görmeyeli anladım şimdi,
Viran olan bahçe değilmiş, bahçıvanın yüreğiymiş.

Aynada kendime baktım, sende de beni ararım hâlâ,
Belki sen de bir aynaya bakıp beni arıyorsundur.
İki ayna karşı karşıya konsa yansımaz mı sonsuza,
Yoksa ayrılık, aynaların da yüzünü çevirmesi mi demek?

Bir gün biri açar bu kitabı belki,
Son sayfada yarım kalmış bir cümle görür.
"Nasıl bitti?" diye sormaz, çünkü anlar,
Bazı hikâyeler biter demeden, sadece dinlenmeye çekilir.

Şimdi ben kapattım kitabı, sen de kapattın belki,
Ama raflarda hâlâ yan yana duruyoruz ikimiz.
Yarım kalan aşkların sesi olacaksak eğer,
İşte bu, okunmadan kapanan son bir bölüm.