Suskun bir geceye gömdüm ismini,
Rüzgâr sildi gitti aşkın resmini.
Ruhumdan kopardın canın nefesini,
Duyulmaz oldu artık kalbin sesini.
Yollar uzayıp gider, dönmezsin geri,
Söndü gönlümdeki aşkın her yeri.
Bir hayal peşinde tükettim günü,
Sardı ruhumu o karanlık dünü.
Vefasız bir rüzgâr esti savurdu,
Yalnızlık hançeri kalbimi vurdu.
Sözlerin yalandı, vaadin boşmuş,
Meğer bu sevdanın rengi çok solmuş.
Uykular haramdır, gözler kan ağlar,
Hasretin zinciri ruhumu bağlar.
Sessizce dökülür yaşlar yanakta,
Bir ömür tükendi derin yasakta.
Hazan vurdu gitti bahar dallarına,
Hasretle düştüm ben ıssız yollarına.
Terk edilmek demek ölmekmiş meğer,
Bu sonsuz acıya bir ömür değer.
Artık ne bir haber, ne bir selam var,
Gönlümde bitmeyen derin gamlar var.
Sen gittin ya artık dünya dar geldi,
Kader bizi böyle vuslatsız bildi.
ŞİİR HAKAN DURHAN
Kayıt Tarihi : 16.08.2026 04:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Vuslatsız Bir Ömür”, sevdiği insanın gidişinden sonra yalnızlık ve hasretle baş başa kalan birinin hikâyesidir. Bir zamanlar umutla yaşanan sevda, verilen sözlerin boş çıkması ve sevgilinin geri dönmemesiyle derin bir yaraya dönüşür. Geceler uykusuz, yollar anlamsız, geçmiş ise sürekli hatırlanan karanlık bir hatıra hâline gelir. Baharı hazana çeviren bu ayrılık, yalnızca bir sevgilinin kaybı değil, geleceğe dair kurulan bütün hayallerin de yıkılışıdır. Şiirin sonunda artık ne haber ne de kavuşma ümidi kalır. Geriye yalnızca kalpte taşınan bitmeyen bir gam ve kaderin iki insanı vuslatsız bıraktığı düşüncesi kalır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!