Yarım Hayeller Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Beni öyle kırdılar ki
Artık en güzel hayaller bile
Yarım kalacakmış gibi geliyor…

Bir zamanlar gözlerimi kapattığımda
İçimde rengârenk umutlar büyürdü.
Şimdi ise
Kurduğum her düş,
Sanki yıkılmaya mahkûm bir şehir gibi…

İnsan ne garip…
Eskiden yarınlara yetişmek isterdim,
Şimdi yarın gelir diye korkuyorum.

Çünkü bazı insanlar
Bir kalbi sadece üzmez…
İçindeki bütün mevsimleri soldurur.

Beni öyle bir yerden incittiler ki
Artık kimseye “iyi gelir” diyemiyorum.
Bir ses duysam irkiliyorum,
Bir yakınlık görsem içime şüphe doluyor.
Sanki herkes biraz gidecekmiş gibi,
Herkes biraz yarım bırakacakmış gibi…

Ne zaman mutlu olmaya yaklaşsam
İçimde görünmeyen bir el
Bütün sevinçlerimi geri çekiyor.
Çünkü insan,
En çok da alıştığı acının içinde kayboluyor.

Şimdi biri çıkıp
“Her şey geçecek” dese bile
İnanmak gelmiyor içimden.
Çünkü geçen şey zaman oluyor,
Acılar değil…

Bazı geceler düşünüyorum;
Ben mi fazla iyi niyetliydim,
Yoksa insanlar mı sevgiyi hoyratça harcadı?
Cevabını bulamıyorum…
Ama bildiğim bir şey var;
Bir insan çok kırılınca
Sessizleşiyor.

Eskisi gibi anlatmıyor derdini,
Bağıra bağıra ağlamıyor mesela.
İçine gömüyor her şeyi…
Ve bir süre sonra
Gülüşleri bile emaneten taşıyor yüzünde.

Umut etmekten yoruldum artık.
Çünkü her umut
İçimde başka bir vedaya dönüştü.
Her güzel başlangıç
Bir sonun habercisi oldu sanki.

Şimdi biri bana
“Hayal kur” dese
Başımı önüme eğiyorum.
Çünkü hayal kurmak bile
Kaybetme korkusu taşıyor içimde.

Oysa insan biraz huzur isterdi…
Başını koyduğu yerde güvende hissetmek,
Bir çift gözde kalabilmek,
Bir cümlede değer görmek isterdi.
Ama hayat…
Kimine merhem olurken
Kimini kendi yarasına dönüştürüyor.

Ben artık
Kimsenin görmediği savaşların içindeyim.
Sessizce yoruluyor,
Sessizce dağılıyor,
Sessizce toparlanmaya çalışıyorum.

Ve inan…
En çok da buna kırılıyorum.
Bunca acının arasında hâlâ
İnsan kalmaya çalışmama…

Çünkü beni öyle kırdılar ki
Şimdi mutluluk kapımı çalsa bile
Açmaya korkuyorum.

Belki yine gider diye…
Belki yine yarım bırakır diye…
Belki yine
Yüreğimi yakan bir hatıraya dönüşür diye…