Yaren Şiiri - Mehmet Uçar 2

Sana bakmak: rüzgârın
kendi dinginliğini bulmasıdır.

Sessizlik—
göğü mühürleyen ince bir çizgi;
sevda, damarlarımızda ilerleyen bir nehir,
yatağını senin kıyılarında bulan.

Suretin, ayın değdiği bir berraklık;
camın üzerinde buğu gibi
adımın silindiği yer.

Sanki bir cennet dalı,
ağırlığından değil,
onu tutan ellerin sabrından
eğilmiş içimize.

Feleğin çarkı durur simanda:
titrek bir parıltı gibi
hep orada—
ama suskunluğa gömülünce
kendini unutturur.
İsmin boşlukta dolaşırken
kulak kendi sükûtunu duyar;
oda, kendi eşiğine çekilir.

Ben, kapısında unutulmuş bir gölge;
sen çiçeklenmenin acısındayken
ben bahçende ağır bir hüznüm.
Solmak, rengine verilen bir teslimiyettir—
çünkü gül,
kendi kokusundan bile utanır
teninde.