Gözlerin,
nurun aktığı bir kuyu değil artık;
bir dağın içinden sızan
gizli bir pınar.
Yüzünde güneş
tellere ayrılır gibi çözülüyor.
Tenin—
ilk uykusuna sığınmış bir kelebek;
dokunsam
kanatları tozlanacak.
Endamın, tabiatın
rüzgârla tuttuğu bir düş;
belinde
eski bir dönüşün izi.
Sen,
bu dünyaya bırakılmış
sessiz bir armağan;
aşkın özünü hatırlatan.
Kayıt Tarihi : 17.05.2026 19:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!