Ayna Şiiri - Mehmet Uçar 2

Güzelliğin, bu dünyaya tam ait değil;
belirsiz bir ışığın içinden çıkmış gibisin—
henüz adı konmamış bir parıltı
zamanın kapısında.

Sana bakarken
gözlerim yalnız seni görmez:
içimde yaşanmamış bir başlangıç
yer değiştirir.
Kim bilir hangi gizli bahçelerden
indin bu dünyaya.

Yüzün—
ışığı geri vermeyen bir ayna;
insanı hem uzaklaştırır
hem kendine çağırır.
Bakışının kıyısında
adımı unuturum;
dilim susturulur.

Saçların—
gecenin ortasında açılmış bir sır;
ay mı çoğalır içinden,
yoksa karanlık mı seni yeniden kurar?
Her telinde dağılmış bir esinti,
her kıvrımında eksilen bir benlik.

Sen yürürken
dünya nefesini tutar;
adımların duyulmaz.
Evren, seni kaçırmamak için
sessizce eğilir.

Öyle bir dinginlik ki,
dokunduğun her şey
varlığını yeniden öğrenir.

Ve şimdi,
sana bakmanın ağırlığıyla
kendime dönüyorum—
hafiflemiş,
ama daha derinde.