Gittin Şiiri - Mehmet Uçar 2

Sen gittin—
dünya ağırlığını unuttu.

İçimden bir esinti geçti;
ne iz bıraktı
ne haber—
perdeler bile kıpırdamadı.

Zaman,
saçlarının kokusuna eğilip
yolunu kaybetti;
bütün saatler bir duvara çarptı—
bir tıkırtı,
sonra derin bir duruş.

Ve ben,
gecenin en ince yerinde
seni çoğaltıyorum—
bir nefese,
bir dizeye,
bir duruluğa:
aynı yokluğun
farklı ağırlıkları.

Gittin—
dokunmadığın bir acı kalmadı.