Sana İnanıyorum Şiiri - Mehmet Uçar 2

Gözlerin, içimde unuttuğum
ilk gerçeği uyandırıyor.
Bir ses getiriyor bana—
kendi karanlığımdan yükselen,
yalnız benim duyduğum bir ilahi.

Uzun yolun yükünü bıraktım;
torbamdan dökülen kırgınlıklar
henüz sıcak bir acıydı.
Aşka inanmayı unuttuğum yıllardan geçtim.

Şimdi göğsümde
sana dair yeni bir inanç filizleniyor.

Yıllarca kendimden uzaktım;
gözyaşım bir ırmağa döndü,
gecenin gündüze karıştığı
o ağır durulukta.

Ama şimdi ince bir ışık değiyor bana—
belki sesinden,
belki masadaki
bir bardak sudan.

Çünkü gözlerin
sevgimi saklamayan bir ayna;
sesin,
dünyanın iç sesiyle
aynı berraklıkta:
daha yakın,
daha gerçek,
daha dokunulur.

Kabuklarımı soyduğumda
eski yaraların nabzı aktı içime.
O an anladım:
Aşk bazen içimizde sürgün yaşar;
biri gelir,
sürgünü eve çevirir.

Şimdi sana inanıyorum—
gecikmiş bir duanın
cevabına kavuşması gibi.
İnanıyorum; çünkü sesin
ruhumun en dar yerinde bile
ışığa bir kapı bırakıyor.

Aşkın gücüne yeniden inanıyorum:
kendi kendini iyileştiren
o derin sızıya.
Sevmenin bir dua olduğunu
insan bazen geç öğreniyor.