Beni Oraya Götür Şiiri - Mehmet Uçar 2

Kuleleri altınla kaplıyorlar,
güneşin yön değiştireceğini sanarak.

Sokaklar hazır,
sanki biri gelecekmiş gibi;
ama hiçbir parlaklık
içimde büyüyen boşluğu susturmuyor.
Vitrinlerde ışık,
evlerde yorgunluk.

O, böyle yerlerde kalmaz.
Süs varsa, hakikat çekilir;
taşın bile kendini övdüğü yerlerden
uzaklaşır.
Sonra yolunu daraltır—
gölgenin başladığı yerlere iner.

Nemli duvarların arasında,
sesin kısıldığı ama anlamın arttığı aralıklarda;
aynı masada
sessizliğin ekmek gibi bölündüğü anlarda—
çayın buharı yükselirken.
“Beni oraya götür,” der esinti,
“kendi içine çökenlerin yanına;
eksik kalanlara,
yükü adı konmadan taşıyanlara.”

Ve sonra bir ses, neredeyse yok gibi:
“Gel.
Benim sofram senin durgunluğundur.
Burada zaman kırılmaz.
Bağışlanmak,
bir şeyin kendine dönmesi kadar sade—
çünkü ben,
en karanlık yerinde
seni bekleyen evim.”