Kumral Otlar Şiiri - Mehmet Uçar 2

O çok övülen “öte yan” ne kadar sessiz.
Bir zamanlar parlayan o vaat,
şimdi ayaklarımın altında
kurumuş bir hışırtı—
basınca dağılan kumral otlar.

Uzağı düşledim hep,
kendi gölgemin derinliğine inmeden.
Şimdi burada, boylu boyunca yatmış,
tozlu sabrımın çiziklerini sayıyorum;
tırnaklarıma toprak doluyor.

Dizlerim toprağa değince anlıyorum:
Özgürlük, boşluğun serinliği değil;
uçurumun kıyısında
kök salma direncidir.

Kaybetmek, göğe asılmış bir
kandil değil;
bazen masadaki
sönmüş bir mum:
fitili bile hâlâ kokar.
Anladım—
hakikat
karanlıkta fısıldar.

Bu kumral uykunun içinde
kendi enkazımı yokluyorum.
Eksikliğim, aradığım tamamlık;
ve toprak, beni kendime tanıtıyor:
ışık, kırık yerden süzülür.