Yangın Şiiri - Belleğin Azmi

Göğsümün göğü bu gün bir başka sıkışıyor kalbim!
Koca göğü kaburgama saklamışlar gibi sızılıyor her yerim.
Elâ yangını gözlerinden taşan hüzün, göğsüme akıyor ve tutuşuyor zerrelerim.
Hüznüne sebep ne bilmiyorum.
Ellerimi uzatamıyor, suretini avuçlayamıyorum.
Sana "Nasılsın" diye soramıyorum.
Kalbim, cânım ruhum, bak yanındayım diyemiyorum.
Göğsümün göğü, bu gün başka bir sıkışıyor kalbim!
Hafızam bir tek senin şehrine âşina, bir tek senin ruhunun sokaklarına meftun...
Sen yoksun!
Leylâ artık külliyen mecnûn...
Yazmak istiyorum sana.
Yazıp yazıp siliyorum, varlığımdan utanıyorum.
Sana yazamayınca seni yazmak düşüyor bana.
Sensizliğin ayazında üşüyorum...
Yıllar oldu kalbim!
Senden her gitmek istediğimde, yine senin sokaklarına düşüyorum.
Her düştüğümde, ellerimi yüzüme bastırıp hıçkırıyorum.
Âr ediyorum aynaya bakmaya.
Hayata kalbimde senle akmaya ...
Yok olmak istiyorum kalbim!
O kadar yok ve o kadar çoksun ki bende, yok olmayı bile beceremiyorum.
Belki de üryân bir divâneyim gözünde, kim bilir ne öfkeler saklı söyleyemediğin her sözünde ...
Göğsümün göğü, bu gün bir başka sıkışıyor kalbim!
Hüznünü göğsünden söküp ummanlara salamıyorum.
Sevinci ve huzuru yıkayıp, tertemiz bir çiçek gibi yakana takamıyorum.
Özgürlüğü bir Albatros gibi hissetmeni sağlayamıyorum.
K/anıyorum sessizce.
Sana yazamıyorum kalbim!
Sen dâhi bilmeden, seni yazıyorum...