Bir tas zehir sundu bana bu hayat,
İçmem dedikçe, yudum yudum içtirdiler.
Hangi kitaba sığar böyle bir feryat?
Daha yaşarken kefenimi biçtirdiler.
Gönlümde kopan fırtınayı kimse bilmez,
Bir damla su istedim, koca deryayı kuruttular.
Şu alnıma yazılan çile silinmez,
En sevdiklerim beni bir pul gibi unuttular.
İsyanım sanadır yalan dünya!
Verdiğin dertleri artık çekemiyorum.
Bütün kapılar kapandı bir bir yüzüme,
Diz çöktüm önünde, bir türlü gülemiyorum!
Gülemiyorum...
Bir köşede unutulmuş, dilsiz taş gibiyim,
Gözden düşen, sele dönen kanlı yaş gibiyim.
Dost bildiklerim sırtımdan vurup da gitti,
Ateşlerde kavrulan, sahipsiz bir baş gibiyim.
Hani kulduk, hani hatasız olmazdı?
Bir kere de bize gülseydi şu zalim kader...
Sevda dedik, can dedik, uğruna bir ömür verdik...
Şimdi elimizde kalan...
Sadece, bir avuç keder.
Vur kadehi ustam...
Sızlasın bağrım...
Bitsin bu yalan...
Cengiz YAMAN
24.07.2020
Kayıt Tarihi : 20.05.2026 14:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Yalan Dünya”, hayatın insana taşıyamayacağı kadar ağır yükler bıraktığı bir iç kırılmanın şiiridir. Bu şiirde şair, yaşarken tükenmiş hissetmenin, sevdiklerinden beklediği vefayı bulamamanın ve kader karşısında dizlerinin bağının çözülmesinin acısını anlatır. Şiirin merkezinde yalnızca bir aşk kırgınlığı değil; dosttan, hayattan, kaderden ve dünyanın adaletsizliğinden doğan büyük bir feryat vardır. “Bir tas zehir” imgesiyle başlayan metin, insanın istemediği hâlde acıyı içmek zorunda bırakılışını güçlü bir şekilde hissettirir. Bu şiir, yıkılmış ama hâlâ konuşabilen bir kalbin isyanıdır. En ağır tarafı ise isyanın öfkeyle değil, yorgunlukla dile gelmesidir. Çünkü burada bağıran bir insan değil; yıllarca susmuş, sonunda sadece “gülemiyorum” diyebilen bir yürek vardır. “Yalan Dünya”, hayatın karşısında eğilmeyen ama artık yorulduğunu inkâr edemeyen bir ruhun şiiridir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!