Sonsuzluğun Kül Rengi Şiiri - Cengiz Yaman

SONSUZLUĞUN KÜL RENGİ

Bir karanlık gecenin bağrında kanar yaram,
Şu yalancı dünyada sensiz nefesim haram,
Alev alev yanarken derdime yok bir çaram,
Sana akan yaşların rengi kızıldır ey yâr,
Gönlümün sokakları sensiz ıssızdır ey yâr.

Kopup geldim sılama, sığındım bir hiçliğe,
Ruhumu esir verdim o zalim kimsesizliğe,
Boyun büküp ağladım bendeki çaresizliğe,
Aşkının zincirleri boynumu sıkar ey yâr,
Hasretin kor ateşi canımı yakar ey yâr.

Bülbül olup inlesem o taştan duvarlara,
Savrulup da kül olsam amansız rüzgârlara,
Ne merhamet dilenir ne küserim yıllara,
Vuslatı beklemekten gözüm yoruldu ey yâr,
Aklımın divanında hükmüm vuruldu ey yâr.

Sırrımı arşıâlâ bilse de duymaz sağır,
Göğsüme sapladığın kılıç ölümden ağır,
Gel de şu divaneyi cehennemine çağır,
Cennetin güllerinde dikenler biter ey yâr,
Sevdanın gölgesi de bu cana yeter ey yâr.

Cengiz YAMAN