Yağmurun Şahitliği Şiiri - Mustafa Alp

kesintisiz yağan yağmur,
çatılardan değil,
suskunluğumun eşiğinden damlıyor.

pencereme vuran her damla,
içimde yıllardır açılmayan bir kapının tokmağı.

gözlerim, çoktan vazgeçti kendini anlatmaktan.
çünkü bazı sırlar,
dile düştüğü gün yetim kalır.

ben acımı saklamadım,
yalnızca rüzgara emanet etmedim.
her yaranın kendi gecesi vardır.
her gecenin de adını kimse bilmez.

yağmur inerken şehir yıkanıyor sanıyor kendini.
oysa kaldırımlar,
insanın içine çöken gölgeyi taşıyamıyor.

bir zamanlar adını umut koyduğum kuşlar vardı.
şimdi aynı gökyüzünde yalnızca sessizlik uçuyor.

dost dediklerim,
mevsimlik yapraklar gibi
ilk rüzgarda dağıldılar.
geriye, aynaya bakınca gözlerini benden kaçırmayan bir vicdan kaldı.

ey yağmur.

sen toprağın yüzünü yıkarsın.
peki, kalbin taş kesilen yerini
hangi rahmet yumuşatır?

nice sabahlar gördüm,
güneş doğdu,
ama içim aydınlanmadı.
meğer karanlık, geceye ait değilmiş.
insan, kendi hakikatinden uzak düştüğü kadar kararıyormuş.

şimdi bırak yağsın.

gökyüzü konuşsun, ben susayım.
belki sessizlik, kelimelerin söyleyemediğini anlatır.

ve gözlerim.

kesintisiz yağan yağmurun yalnızca ıslaklığını değil, göğe emanet edilmiş eski bir duayı taşır.

kimse bilmez.

çünkü bazı gözyaşları gözden değil,
ömrün en derin çatlağından sızar.

yağmur diner.

fakat insanın içinde bir kez başlayan yağış,
takvime bakmaz.

✍️