"Hayata kırılmış onca vefasızlığın arasında, inancı var olan şu kalbimiz bile... Bize yabancı geliyor."
"Küsmem" dediğim bu şehirde,
Işıkları birer birer söndürüp küstüm artık.
Yalnızım, kimsesizim,
Kendi yankımla baş başa kaldığım bu derinlikte,
Bazıları için sessizim.
Anlaşılmayı da beklemiyorum gayrı kimseden;
Çünkü kelimeler bile ağır geliyor kırgınlığıma...
Sizler gittiniz,
Birer gölge gibi çekilip uçup gittiniz bulutlara.
Rüzgârın savurduğu şu toz taneleri gibi
Dağıldınız dört bir yana.
Ben ki gözünüzde her daim kusurlu bir insandım,
Bütün yükü sırtına yüklenen suçlu bir insandım...
Bir zamanlar varlığınızı aradığım
Şu dikenli, sarpa saran yollarda,
Şimdi adımlarımı geri çekiyorum.
Yokluğunuzu arayacak vefa kalmadı bende,
Ne bir sitem, ne bir sevgi...
Vesselam.
Kayıt Tarihi : 13.08.2026 00:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!