Sokakta Kalan Kalp Şiiri - Serpil Koçar

Sokakta Kalan Kalp

Her şeyden vazgeçmiştim,
Adımı bile sana bırakacak kadar…
Kendi içimde kapıları kilitleyip
Sana bir yuva olmaya çalıştım.

Senin sesinle ısınsın diye geceler,
Senin nefesinle dolsun diye içim
Ben kendimi eksilttim,
Sen tamam ol diye.

Ama bir gün anladım…
Ev sandığım yer,
Kapısı hiç açılmamış bir bekleyişmiş.
Ben sana sığındım sanırken,
Sen beni hiç içeri almamışsın.

Ve ben…
Kendi yıkıntımın ortasında
Sokakta kalmışım.

Şimdi içimde kalan ne varsa
Bir bir topluyorum sessizce
Kırık umutları, yarım cümleleri,
Adını taşıyan her şeyi…

Sen sandığım her şeyi
Sandıklara kaldırdım ben,
İçimde sana ait ne varsa
O sandığa kapattım
Kapağını hiç açmamak üzere kilitledim.
Ve şimdi gömüyorum sonsuzluğa.