Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Fakirde insan zenginde nedirki farkı,
Zengin cirit atar dönmez fakirin çarkı,
Söylenir dillerde yanık bir türkü,
Boran kıştan farkı yoktur fakirin.

Zengin parasıyla aya yaparmış yolu,

Çocuklara fırsat verme yüz verme,
Gelecek yarına duvarlar örme,
Artık yeter gayrı benide germe,
Yeter hanım kendine gel kendine.

Aklım almaz saçma sapan haltına,

İlim tokat zilem ilçe,
Bol turfanda tatlı salça,
Yer altında külçe külçe,
Hazinedir çayır köyüm,
Yollar taşlı bayır köyüm

Yakın karakya uzun buruna,
Körmehmetten çıktım çadır yerine,
Niyaz ettim Şahı Merdan Pirime,
Bu dediğim yerler bize sınırdır,
Cennet Çayır köyüm kalpte onurdur.

Bir düşünüp binbir tane hayel kur,
Yaşadıkça görünen bu hele dur,
Pek az doğru insan yoktur hep gavur,
Gerçek adam gibi adam bulunmaz.

Zamane evlat ayarlı bu zamana,

Gece sıfır birde güvercin uçar,
Şair efkarlanır kendinden geçer,
Olsa bir yetmişlik o anda içer,
Olmaz olsun Akbank çıkış kapısı.

Kabarır iştahım artar hevesim,

Erlere Pirlere kurban olurum,
Bir ölürüm binbir defa gelirim,
Onİki İmamların yoluna ölürüm,
Alevi olmaktan gurur duyarım.

Ne ararsan bizdedir bilimle ilim,

Kimileri açtır kimi tok yaşar,
Nedense dost dostun kuyusun eşer,
Şair öfkelidir bu hale şaşar,
Akıl mantık dışı şu hale bakın.

Bükük boynum elim kalır böğrüme,

Bir gün öleceksin bir gün mutlaka,
Can yakma kimseye çektirme yaka,
Sinek gibi konma derim her boka,
Dürüstlük insanda altındır altın.

Ölüm vardır seni beni ayırmaz,

Seçimler biteli geçti seneler,
Dertler dert üstüne artar yineler,
Hasta yatağında durmaz iniler,
Ankarada dayım bizi unuttu.

Yanıyoruz içten kıvılcım kiprit,