Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Sakın dostum boyun eğme namerde,
Hain dosttan derman olmazmış derde,
Esirgemem sözüm her an her yerde,
Dosta inat düşman beni yıldırmaz.

Harbi olan adam adam satarmı,

Üç kuruşu beş kuruşu kâr sayar,
Her işi tersine yokuşa dayar,
Unutur hatırı dostluktan cayar,
Son sözünü önce söyler adiler.

Kırk yıllık hatırı hürmeti unutu,

Görür kendisini yüksek yüceden,
Bir sorsan anlamaz gündüz geceden,
Haberi yok konuştuğu heceden,
Adam olmuş adam beğenmez uyuz.

Sende insansın günü gelir ölürsün,

Dalarım gaflete başımda duman,
Aşk girer kalbime dinlemez aman,
Gözlerim gözüne geldiği zaman,
Aklımı başımdan alır o güzel.

Ne bir hastalığa benzer ne bir yaraya,

Gelen geldi giden gitti,
Ecel geldi vadem yetti,
Ahla vahla ömür bitti,
Deki dünya kime kaldı.

Göz açıp kapayana kadar,

Kalmaz dünya padişaha,kırala,
Vakti gelir ölüm haktır her kula,
Unutmuş gerçeği gözün kör ola,
Kalır sanma kime kalmış bu dünya.

Benim sözüm böbürlenen beyime,

Kuduz köpek salya saçar,
Yuva yıkar bela açar,
Sıkışınca korkar kaçar,
İki ayaklı kuduz köpek.

Senden ittir seni öven,

Geldim gördüm yaşadımda ne oldu,
Düşün bu dünyada kim baki kaldı,
Ömür bitti dostum vademse doldu,
Hüzün olur benden geriye kalan,

İsteyenin olsun saray han hamam,

Zalim zorba ırz düşmanı puştlara,
İt misali itten beter uştlara,
Hatasını söyle tutar taşlara,
Bitmez öfkem bu dünyada gerginim.

Aptal yüksekten bakar seni küçükler,

İnsan olan insan yüz yüze bakar,
Tatlı söze yılan delikten çıkar,
Anlamaz insanlıktan bizde çok sakar,
Rezil suratını görmek istemem.

Ne beklersin iki ayaklı katırdan,