Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

O yalan

Ben beni bilmez iken beni senden duydum
Üşüdüm, ısındım, yandım, söndüm, savruldum
Utandım, sıkıldım, ateşe düştüm kavruldum
Zamanı durdurdum kendimi kendimde buldum

KENDİMCE

Göremeyeceğim belli, gözlerini
Duymadım sevgi sözlerini
Belli istediğim,
Görünmeyen gözlerine

Beni hüzünle bırakıp gitme ne olur
Özleminle kahrolurum
Tüm arzularım çıkmaza girdi
Ağlamaklı gecelere nöbet tutuyor gözlerim
Benim neyime sahte mutluluklar şimdi
Bırakıp gitme gerçeğini isterim

Alakabakların hasan geçti sokaktan
Herkes çayları yudumladı bardaktan
Herkesin kulağı delik göz pençerede
Alakabakların hasan girdi berbere de
Karakoç hüseyin yarın Cuma dedi
Bilmeyenler derse bu nerden bildi

Haydi deme sakın, yalan yalandır
Ama bazen yürekte kalandır
İçindekini dışına vurandır
Düştün denize yılandır

Cebirin Defteri 16.Kasım.2015 Kütahya

Sıcak mı? Sıcak
Yok ki yüzümü okşayan yel
Neden ben, yanıyorum
Kalbim yerinden çıkmış neden?
Geceler uzuyor, güneşe hasret
Geceni ayla doldur. Bahane ya

Ya gel; Ya git


Söz geçmeyen rüyalarım mı? Beynimde ki sen mi?
Ben bilmiyorum ki sen mi bileceksin
Bilmedin

YIKILIRSIN

Yıkılırsın
Öğrendikçe, yaşadıkça
Nefreti
Sevdikçe, gördükçe

Yas; Saz


Yas; Saz
Yıl bin dokuz yüz elli dokuz karlı bir kış günü
Düşününce dünümü bugünü

Bir gün olur mu? Bu gece rüyamdaki
Olursa bir gün, geleceğim sessizce
Gece karanlık, ışık beynimde sanki
Sen ki dolunay, gözlerimde fersizce

Bakacak bana, alaylı bir edayla