Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

HİÇ

Kim der sevdin mi? Hiç
Sevdiğin sır olup
Rüyalarını bulup
Yatak tavan arası

Hamut
Havada kar taneleri uçuyor
Çocuklar camdan bakışıyor
Gözlerim karda kamaşıyor
Bedenim üşümeye alışıyor

Benim ki

Yağmurun duasını eder oldum
Esen rüzgar dan medet umdum
Dalıp gittim hayallere kaldım
Benim ki rüzgar la yağmurun aşkı

Dersem
Sığınmaya geldim sana
Dersen
Çağıran değilim gelen sensin
Dersem
Dinle beni dinlersen

Değişen var mı?

Aklıma düştün, sanma kolay oldu
Kanayan gönül yarası gene buldu
Yok olmuş denen umutlarım doğdu
Çaresizliğimin bitiminde durdu

Zaman uçup gitmiş
Ben hala aynı yerde
Ne isterim ne yaparım
Gitmek kalmak arası
Bitmek tükenmek cabası
Ne mazi kaldı nede yarın

Çay Kaşığım

Güneş olup yakanda
Bulut olup akanda
Gözüm olup bakanda
Kulak olup duyanda

bilip, bilmeden

Yetmiyor, hiçte bitmiyor
Bu yürek almıyor, dayanmıyor
Sığdırsam sığmaz, taşar
Göze iner gözden yaş olup akar

Bulmayana

Düşlerin senin olsun, bırak benim düşlerimi
Şiirlerim de saklı, umutlu yarınlarımı
Bırak da bekleyeyim, alabilirsem kendimi
Alamıyorum işte, bulan değil bulmayanı

İpler kopmuş kime ne
Aşkın değişse bana ne
Sıcak güneşte, soğuk buzda
Koku menekşede, yeşil çimende
Ben nerde, sen kimde
Aklım sende, sen nerde