Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

Tel düştü
Hani var ya bir beyaz tel düştü
Diye üzülürken bir siyah tele
Hasret kalınan günlere geldik
Hani desem yaşamın parçası
Dersen bu kaderin cilvesi

Tutamadım

Durmayan zamana, kendime verdiğim söze
Tutulmayan ellere, uzandım tutamadım
Ben senden kopamadım
Anla artık anla desem de

Torun

Bir sevda ki, tadı başka
Geliverdi bu yaşta
Seni sarmak, koklamak
Ne kolay,

TORUN DERKEN


Ne yaptın be kuzum
Kuruydu benim tuzum
Kalmadı elimde kozum

Ufaldık

Olmadı
Kibrinin altında yer bulmadı
Bilemedim sana göre aşk
Bedenlerin buluşması

Yoruldum

Yoruldum; anlatamamaktan
Yoruldum; anlaşılmamaktan
Dertlendim; içime atmaktan
İteklendim; dışıma atmaktan

Yoruldum
Sana ihtiyacım var bir bilsen, düştüğüm çaresizlikte
Kendini kaybetmiş viraneyim, kalabalık kimsesizlikte
Resmin var gözlerimin önünde, yokluğunda sensizlikte
Bugüne yarına ulamaktan, ben beklemekten yoruldum

Yüreğimin sesi, bir bilsen ne ister
Gönlümün sultanı, başımın tacı ol
İmkansız olsa da, çare olsun ister
Sol yanımda saklı, ebedi sevdam ol

Yaşadım severek, demedim benimsin

Zor bulursun
Sanma benim derdim ben
Sadece bir defa sen
Görebilsen benim gözlerimle
Nasıl göründüğünü
Farkı fark edebilsen

Bir sözüm var dinlersen
Dualarım var bilirsen
Gören gözle bakabilirsen
Bir sevenin var bilebilirsen
Sende sevebilirsen