Üzeyir Aydın Şiirleri - Şair Üzeyir Aydın

Uçurum

Gurbeti çekene sor yaban el mi?
Ben gurbette değil, gurbet içimde
Titreten karın soğuğu, terleten yazın sıcağı
Donyağı, buzdağı, yüreğimin bağı

Tanımayana tanıtmak gerek
Tanıyana ne yapmak gerek
Tanımayan bilmez diyerek
Tanıyan bilir diyerek

Bilerek bilmeyerek gidiyoruz

Yaşamaksa
Dönüşü olmayan çıkmazlardayım
Kapılar kapanmış açmazlardayım
Yaşamaksa yaşanmıyor
Kaybettiğim bulunmazlardayım
Yaz olmuş ben kışlardayım

Hatırlamalısınız çocuğunuzun varlığını
Siz başka yerde onun yalnız kaldığını
Acıttınız görmediniz onun hırçınlığını
Yaşamak yetmez kaybeder sağlığını

Uyanınca her sabah gözler sizleri bekler

Bir asrın yarısı olmuş hayat
Baktım arkaya her şey bayat
Baksan ne dönüşü yok heyhat
Yaşamalıyım sevmeyene inat

Hayallerim de bıraktı beni gitti

Yolumu çevirdim son hız sana ulaştım
Moral bulurum diye yanına uğramıştım
Yanını gençliğimin güzel parkı sanmıştım
Ne gençliğin ne sen, kendimi kandırmışım

Sanki her şey yerli yerinde duracak

Yitirilmiş Kadın

Aşkı özlemiş bu beden, sende sarma sakın
Hatıralarım sözlerim, kaçınılmaz hayat
Seni de onlardan sanıp, durursam ben yakın
Yitirilmiş bir kadını, duygusuzca soy at

YOĞRULDUM
Benim derdim aşk değil, benim derdim sevgi
Benim gönlüm boş değil, gönlü dolu bekler sevgi
Sanma sensiz yaşayamaz, bu hayat onu taşıyamaz
Ben ne söylesem boş, ne kadar sevdiğim anlatılmaz

VARKEN

Geçmişe çakılmasam yeniye takılsam
Acar dedeyi, şaşkın dedeyi hatırlasam
Babaanne, nine gelseniz de sarılsam
Ne güzeldi siz varken ben çocuk iken

Yandık gene ne yandık
Örümcek örmüş ağını
Bedenler sığınakta
Nefes üflemekte
Soğuk titrekliğinde
Dua mı? Beddua mı?