Ünal Serhat Yorgancı Şiirleri - Şair Üna ...

Ben bu kahpe şehirde sevdim seni
Yıllarca ben bu kahpe şehirde sevdim seni
Gündüzleri yıldızlara benziyordun
Geceleri uzak, pırıl pırıl bir şehir
Ama bir gün geldi yağmur
Önce ıslattı sokağını

Demir gibi omuzları olan bir adamdı.
Rüzgârla konuşan,
Taşla anlaşan,
Elleri nasırlı bir adam.

Sevdi dünyayı yerinden oynatacak gibi sevdi.

Hayalî âleme vardık, vakit epey geçti,
Musalla menzildir artık, bizleri talih seçti.
Çekildi serhat dağlarında kızıl akşamın rengi,
Gidenler dönmedi, boş kaldı hep şehit tepesi.
Ömrün rüzgârı kesildi, vakit tamam şimdi,
O büyük kapı açıldı, çağıran yüce hakimdi.

I

Bir gün baktım ki herkes burada,
Herkes buradaydı ama hiç kimse yoktıu.
Hani o eski halinle bir başına,
Bir başına oturuyordun ya bir köşede,

Kahvede iskambil çevirirken,
Ay’daki adamı radyodan dinlemek,
Boş ver deyip sigarayı tüttürmek.

Tren kaçarken peronda uyumak,
Elinde paslı kilit, cüzdanda boş lira,

Çakal geçer ormanda kurdu yutmaz,
İnsan geçer, kardeşiyle kavgasız, durmaz.
Dişsiz de olsa, aç da olsa, görür hıncını,
Kendi etini kemirir, bilmez avcı insafını.

Gönlümü çelen o güzellik var mıydı?
Elbette vardı, o an gelir her daim,
Gençlik koşar, derdini sırtında taşır,
Yanı başımda neşe dolu bir yar,
Güneşin alnında serin bir esinti,
Rakıyı ben içerim, meze sen sun,

I

İzmir'in körfezlerinde, çakıl taşlarının
Ağır ağır ıslanarak parladığı yerde,
İçinde sonbahar bulutlarının yandığı suda,
Bir kısrak yüzü gördüm.

Kişiliğim vincent van gogh tablosu
İki kişilik ben çaresizliği yaşarım
Birinden kopar gider diğeri sevgiye sarar
Her kapı kapanır biri geri dönmez
Güneş açarsa bir yerde yağmur diğerini getirir
Üşüyen bir yer varsa sıcaklık oradadır

Bu evde dertler girene,
Kapılar çaresiz;
Sofrasında açlık, odasında karanlık çaresiz!
Düş kurmak yasak burada,
Umudu yakamozlar çalmış.
Gözleri yaşlı, yürekleri kırık;