Ünal Serhat Yorgancı Şiirleri - Şair Üna ...

Toprak ana bilir yükümü benim
Taşa dedim derdim, dinledi tenim
Yol uzun, yol ağır, eksildi tenim
Yürüdüm yürüdüm izimden oldum tükendi

Veyselce söylerim sözüm eğri değil

I

Kurnamız delilik gergefi,
Sökük elbiseye düşen eyer ipleri.
Münacat takımın, fecrilik alabildiğine büyüdü,
Naze bulutları ayaz tırmalar.

Turnalar haberim götürün ile
Yârin kaşı gözü kara sürmeliyle
Dolaştım yaylayı koyun meleğiyle
Gülmeyince gönül yüzün nasıl varsın

Azrail de dolaşır iz peşimde

Turunç öbek budağı, dalı yere eğilmiş (bağ bağa haydi, sır açalım)
Al bozma parçası, içim dile değmiş (can cana güzel, yüz gülelim)
Yârin yolu dumanlı, dağlar karartı kemlemiş (bağ bağa haydi, sır açalım)
N’ider gönül n’ider, yolum yâre varmaz mı (can cana güzel, yüz gülelim)
Giden geri dönmüyor, söyle nere n’eyleyelim

Tel der ki düğümüne:
Beni çözme, düşeriz yere,
Birlikte tutuyoruz göğü.

Uçurtma der ki çıkma:
Beni öylece alçaltma,

Bırak sultanlar övünsün altınlarla, köşk ile,
Benim yurdumda yücelik vardır yalnız secdeyle!
Bana yalnız senin aşkın gerek — o aşk ki en ulu,
Ki yükselsin o sadâ göklerde huşu nefesiyle.

Annelerin ninnilerinde, kadim bir yorgunluk,
Ilık sütte afyon gibi damıtılmış tatlı bir yalan.
Ah sevgilim, anlamak— geceye karşı çevrilmiş bir bıçak.
Anlamak için: işte suç / işte kurtarıcı erdem,
Varışa karşı kapıyı kapalı tutmak.

Ne bir şöhret peşindeyiz, ne de bir pâye ararız,
Ne övünmek haddimizdir, ne de zilletten gelmekteyiz.
Türklük yadigar asyadan, en büyük şandır, taşırız,
Doğduk adımız ezanla, sela ile biten seferdeyiz.

Yol uzaktır, yük ağırdır, neye gam, neye elem?

Dağdan dağa ün salardı adı var diye
Sözü bal, özü hak’tı tadı var diye
Yoldan gelene sofra sererdi diye
Gönül sultanını kahrı belledin

Sazı elindeydi tel tel sır idi

Fânî ömrü heba kılmışım ben
Nefsin yolunda çokça yanılmışım ben
Cennet yurdundan dünyaya inip
Toprakla gözyaşın karıştırmışım ben

Emre muhalif bir adım attım anda