Toprak Ana Şiiri - Sadık Kocabaş

TOPRAK ANA
Yalın ayak bastım dünya düzüne,
Gözümü dikmişim dostun özüne,
Diz çöküp de baksam felek yüzüne,
Tozuna karışmak şanımdır benim.

Yüksekten süzülen ecelin sesi,
Ruhumu hapseder tenin kafesi,
Gönül ehli sayar son bir nefesi,
Yâre kurban gitmek canımdır benim.

Namluyu tanımam, tetiği bilmem,
Hakk’ın rızasından gayrıya gülmem,
Vurulup düşsem de ölmem ha ölmem,
Düşmanla vuruşmak kanımdır benim.

Göğsüme bir sızı inse de sinsi,
Dünya malı burda kalsın cins cins,
Gerçeğe yürürken kalmasın bahsi,
Sonsuzluk ufkunda yanımdır benim.

Çalılar, dikenler sarsın tenimi,
Kar yağsın, gizlesin dertli günümü,
Vuslatın önünde, mahşer gününde,
Kalemsiz Şair anımdır benim.*

Karıncalar gelir cemime durur,
Toprak ana beni bağrına vurur,
Siler yeryüzünden ne varsa gurur,
Uyanmak uykudan günümdür benim