Turhal Dile Geldi Şiiri - Sadık Kocabaş

TURHAL DİLE GELDİ
Şair gel gardaş, yaramı deşme,
İçim kan ağlıyor, gözlerim çeşme.
Bin ah işitirsin, sözümü kesme,
Beni benden çoktan, çaldılar şair.

Namuslu esnaflar, göçüp gittiler,
Bağrımdan kemiği, söküp gittiler.
O eski Turhal’ı, virane ettiler,
Yaramı kanatma, sus be şair.

Şimdikiler gözü, Şam’ın şeytanı,
Kapat ellerinle, önün arkanı.
Boyayıp babaya, satar ananı,
Hainin dölünü, say artık şair.

Üçkağıt diz boyu, her yan dalavere,
Mertliği koydular, dar bir kabre.
Selamın bin parça, her bir habere,
Vicdanı kestiler, vay artık şair.

Gardaş diyen ağız, dişini sıkar,
Gözleri aç kurt gibi, cebine bakar.
Mertlik ırmağı da, tersine akar,
Haramı kustular, doy artık şair.

Hapan’ım taşındı, pazar daraldı,
Mertliğin beti de, hepten sarardı.
Atın nalı gitti, motor karardı,
Maziyi sattılar, duy artık şair.

Koçero öldü bak, sustu o teller,
Deli Memet göçtü, bağlandı diller.
Pantullu’dan kalan, kuru mendiller,
Şehrin cenazesi, kıl artık şair.

TOKİ kuleleri, mezar taşımdır,
Kaldırımda yatan, kanlı yaşımdır.
İhanet edenler, öz kardaşımdır,
Yaramı yardılar, oy artık şair.

Dürüst olanların, lokması haram,
Çakalın sofrası, her zaman bayram.
Kalmadı sinede, ne edep ne gam,
Şerefi sildiler, cay artık şair.

Terazi bozulmuş, kantar kudurmuş,
Hesabı mahşere, yaradan sormuş.
Beni vuran cellat, bende oturmuş,
Zalimi alnından, vur artık şair.
Sen Turhal dedikçe, ben utanırım,
Hainin sözünü, sitem sanırım.
Kendi vatanımda, bir yabancıyım,
Yüzüme tükür de, dur artık şair.
Dertli otağında, kelamın sönmez,
Turhal’ın ateşi, yanmadan sönmez.
Gidenler mezardan, bir daha dönmez,
Kalemsiz Şair 'im, vur artık şair.