Ünal Serhat Yorgancı Şiirleri - Şair Üna ...

Dünyaya sor bir kere, neden yavaş akar zaman,
Kanunlar hep susuyor, suçlu kim bilinmeden.
Haydi kalk bir başkaldır, hırçın yağmurlar getir,
Conte’yi bitir şimdi, sen de yarat bir devrim!

Tabruh bırakacak ne ekseriyet ne de hazine

İnsân eyledi mi cihanı hüzünle dolduran,
Arz eder eserini kemâl ve hüneriyle zaman.
Eşek göçtü, semer kaldı nazîle değil,
Ruhsuz bedenin izi de sürmez belîl.
İnsan için kılınan iş, şiir, işaret, eser,
Eşek içinse semer, yalnızca kısa sefer.

İnsan, yaratılmışların en süslü yalanıdır,
Tanrı kendini aynada denemek istemiştir,
Kadife eldivenle boğazımı sıkan medeniyet eliydi,
Üstünde şampanya köpüğü parfümlenmiş çiçeği.

Artık seyirci değilim bu gökyüzüne,

Gün görmeden bin servet içinde çürüsün,
Hayırsız, düşsün haramın gölgesine ömürce...
Ben, mazluma bir dua, bir omuz olayım yeter!
Varsın onlar hak için gözyaşı dökmeyi bilmesin!

Beyaz rüzgârlar geldiğinde
Demirden sözler savurduklarında
Onlar öldürür
Ve toprağı unutur
Bizse ölüyü yeriz
Çünkü unutmamak için

Darbe sabahı osmanlılara baktım,
Zinhar gölge etmesinler, rahat nefes aldım.

Sokağa indim; dar sokak, puslu...
Ayak seslerime ferman doluştu.

İlm ü irfân sordun ise, defterim suya yazıldı
Okudukça unuttum ben, bildim sandım, bilmez oldum

Nice zühd ü nice takvâ, hepsi bir nefeslik imiş
Bir şarap sundu mu sâkî, tövbe bin kez bozuldu andım

Aksın ey eşk-i hûnîn, aksın u silinmesün
Bu yaradan gayrı dermân bana harâm oldı

Şevk-i aşk ile yanup kül oldum ey bî-pervâ oldum
Kül içinde renk-i yâr, solmak bana harâm oldı

Sîmâ-yı sabâhı bûs edince pervâne-i aşk,
Rûhum gibi gülzâr-ı tahayyülde uçandır;
Gecden süzülen enfüs-i zerrîn-i temâşâ
Kalbimde sükût-i ebedîye açandır.

Lâl-i şafakın rengini öptükçe şafaklar,

Sinemde biriktirdim öfkeyi,
Yoksulun ahı kor gibi,
Sar bugün bayram olsun,
Hak yürüsün darağacı gibi.

Talep eylesin, bal eylesin,