Ünal Serhat Yorgancı Şiirleri - Şair Üna ...

Sönek avuç çırpınıyor,
Çoğu, yerde kurbağa bağnazlıktan.
Oysa ben çoktan gördüm köşelerinde—
Çürümüş, tırmanan arsız, ama hâlâ cilakatan.

Yokuşlarda bağırır eski ayakkabım,

Sözüm söz üstüne, özüm özümce,
Yiğit sevda çeker yazım yazınca.
Ben seni andıkça yârım deyince,
Sandın mı bu gönül vefadan bıktır?

Hatırın hoş ola, günün bay ola,

Suret bir gömlektir, giyip çıkarım
Sır içre sır vardır, harfe bakarım
Elif’te boyumu, mim’de yakarım
Okuyan bu sırrı kendin bil edermiş

Dudakta mühürlü sözüm durmaz hiç

İşi gücü bırak, bak ne var ne yok,
Söyledikçe dile gelir anne yokluğu?
Dostlar, komşular nereye varacak?
Hesaplar yapılırken ne olacak?
Önce ona bak, sonra içini dök.

Yıkmak kolay elbette, emektir o yapmazsa,
Sanma ki harâb olmuş o mâbed döner eski.
Bir aşk ile bir kalbi sarıp merhem olmazsa...
Bin yıl da geçip gitse, bulunmaz ona destekçi!

Bizi sarhoş etti gece, sabahı unutmuşken,
Ruhlar, bedenin zincirinden kurtulup giderken,
Fakat bir yanı eksik kaldı, bir tarafı yanarken,
Tanrı ile kul arasındaki ince çizgi yoktu.

Sisli bir gecede öptüm Leylâ’nın gölgesini,
Kanla boyanmış aynaydı kalbim — paramparça.
Tanrı mıydı o tende yanan sarhoş sezgi mi,
Yoksa cehennemin yankısı mıydı bana bakan rüya?

Mantık çürüttü kutsal aşkın çırılçıplak küllerini,

İlyas’ı düğüne davet ettim,
Lambalarını yakalayıp bakarken,
Üzerine taze bir yıkama yapmış,
Çürük dudağını ısırarak sinmiş…

Bir de üstünde, zarif bir yazı var,

Görmekle karanlıkları yılgın mı olacaksın?
Boyun mu eğip susacak, umuttan mı kaçacaksın?
Ey yorgun yürek, ey suskun ve ürkek gözler,
Sen uyanmaz isen kim kaldırır bu ölü sözler?
His var, hareket var, niçin suskun duruyorsun?
Kendi ellerinle kendi tuzağını kuruyorsun!

Cihân bir dâr-ı mihnetdir, gelen konar göçer gider
Bu menzilde ne emn ü râhat, ne sabr u ne sebât var

Esîr-i zincîr-i nefsim sanma ey zâhid beni sen
Benim boynumda aşkın tâcı, ayağımda necât var