Ünal Serhat Yorgancı Şiirleri - Şair Üna ...

İlâhî, ver o ilhamı ki, gönlümde bugün,
Sana layık bir eser yükselerek bulsun yönün.
Beşerin tacıdır maksudum, silinsin bu özün.
Hakk’a hizmettir ancak, perişan benim kalemim.

Sefalet, saltanat kurmuş gözlerinin ardında,
Çıkıp gidersin bir sabah, tek çivi kalmaz toprağında,
Düşünce, parmaklarını birer zincir gibi sarar.
Kendini bulmak, fbaşka her şeyin parçası olmak,
Bir dost, düşman kurşunuyla, çürümek hürriyetidir.

Aşkın ateşi düşeli cân u dile nicedir
Ne sabr u ne kararım var, bu hâlüm bilünmedir

Gönül bir virânedir, aşk geldi sultân oldu
Tahtımı yağmaladı, bu mülk geri alınmadır

Yüzüm yok artık billur yuvalar gibi sarkıyor,
Kibir budalası adem, enerjiden ibaret tanrı.
Alnımda yanan kolye: denizi kalav, yıkanıyor,
Bilincim isyanım sezaryenden itatsiz sanrı.

Tırnaklarımda kan, ezilmiş saatlerin zamanı var,

Ne sen varsın bu kurşuni gök altında,
Ne de seni doğuracak bir rahim hazırdır.
Ve eğer bir gün dünyaya inersen kanadınla,
Anlarsın: bu iniş ne bir lütuf, ne bir yazgıdır.

İşçi derisi, kemiği kanıyor habil yüzü.

Ama karanlığa, nefretin çukurlarına çevirdiğimde,
O, gözyaşı donduğu gökyüzünün donduğu yer,
Her şeyi donduran, kırılgan ve acımasız güzellikte.

İçimde ateşin çılgınlığı hem buzun keskinliği var;
Eşle yanmalı ruhlar, buzla donmalı zaman.

Benden önce gitme,
İki kemik arasına sıkışırsa,
Çıkmaz oradan, bilirsin.
Bulsan neye yarar,
Kadavra dediğin bilinçsiz soğuk et,
Ben sıcakken, sen sıcakken...

Elim aldım sazı dile getirdim
Gönül defterini açtım da baktım
Yıllar beni yordu, yolum yitirdim
Aradım şeytanı içimde baktım

Sandım ki karanlık dağ başındadır

Ocaktan çıktım anamın pazen eteğinden,
Mart, işsiz güçsüz delikanlıdır hâlâ
Nisan kucağında kertme mayıs bebesi
Bakmışsın aralıkta yeniden kundakta dünya
Derken eylül buğulanmış kalpler.

Kaç mezar öptü dudaklarım gizlice,
Kaç solgun alkış, bir rüyanın eşiği?
Ay, kendi yüzünü boğarken gecede,
Süzülür üstüme yankının dişi.

Külden ıslak kefen parçası,