Ünal Serhat Yorgancı Şiirleri - Şair Üna ...

Gençliğim, saçlarım gibi, döküldü.
Her şey böyle dökülmüşken,
Dökülmemiş yalnız sevda olamaz bir şey.
Aşkın ölçüsü olarak koyulacağına.
Kendi başına bir anıt gibi
Tek başına ve dayanıklıdır.

Kandil gibi yandı inancımın ışığı,
Bir rüzgâr eser de sönmeye yeltenir.
Bir kadın gülümser—mezarın dışı?—
Gözleri, dipsiz uçurumlar, serin ve kir.

İçtikçe kan dolar saf şiirin bardağı,

Yoksulluğun solgun rengi sinmiş çehre-i zârına,
Bir hüzün gölgesi düşmüş yanık rûy-ı nigârına;
Sükûtunda inler kalbi, gözlerinde deryâ-yı gam,
Bir mâtem nâmesi gibi titrer nefes-i bî-aram.
Kucağında bir tek ümîd, melek-çehreli bir yavruna,
Dudaklarında titrerken bahtına karşı bir bedduâ.

Yüzü güler özü yalan
Her kapıda aynı devran
Gölgeye secde eden can
Doymaz midesi, doymaz can

Dost der yüzüme güler

Bir hata mı bilirler bir tedirginlik mi konuşmazlar
Oynardı akrep yelkovan gibi sönük bakışları
Armalar takmış yakasına giz takıntılar
Ölüme dokunmuş bütün alışkanlıkları
Duvar gibi suratlarında yıllardır çatlaklar
Her şeyden uzak her şey yorgunlukları

Necaset ederim derken maskaralık eyledin,
Zahir elinde kalem, hızar bıçak eyledin,
Kitap görmemiş softa yalana varur,
Benim gözümde nacizane, eşeğe lakırtı eyledin.

Doğdun, dünyaya baş koydun,
Üç gün aç kalmışsın,
Yaşam savaşı uzun.
Ömrün uyurken ağlayanlar oldu.
Çocuklarını kumara verip giden,
Sevdiklerini hapse tıkıp giden oldu.

Masanın kenarında toz,
Kitap arasında kurumuş yaprak.
Çekmecede saklı mektuplar,
Yazılmamış satırların bekleyişi.
Raflarda sustu kitaplar,
Küçük çerçevede bir yüz.

Yolluk desen hak getire,
Evvel bakiliğim gurul gurul,
Çul çaputum dökülür,
Açlık desen, mideyle değil bu iş,
İnsan ruhundan yaralanır.

Benim yârim görklü yüzlü serverdir
Sözü hikmet, bakışı hep kevserdir
Bir nazarı bin günaha af verir
Yanıp gelmişsin canım ey gönül

Saçın gece, yüzün ayın dolusu