Ünal Serhat Yorgancı Şiirleri - Şair Üna ...

İbadet de özgürlük de haktır,
Zorbalıkla olmaz hakikate varış.
Sen önce kendi kalbine baktır,
Çürümesin içindeki karış karış.

Sen mi tuttun cennetin hesabını?

Ey rüzgâr, ses verip estikçe derin vadilerden,
Sümbül yekpare oldu artık, o yadigar mâzîlerden.
Nahoş rü'yâm güžzar, kışın ebedi yatmaktadır,
Koruk vesileyle hâtıralar, ameller viran hânüman.

Kadehimde taksimden gece.
Yosun tutmuş enkaz içinde?

Yontar ustalığın yalnızlığını,
Denizin azgın kıvraklığını,
Çöplüğe baka baka.

Dalgalan şanlı hilâl, gökte yerin pek yüce,
Kavimler titrer iken, kim bozar azm ü aşkını?
Bize öz yurdu veren destana minnet mi eder?
Şimdi fersah aşan bulamaz, o kudretli başını.

Su değildir, sâkin-i eşcârın aheng-i nefesi,
Cûy-ı rûhun titreyen aks-i hayâl-engîzesi.

Bir serâb-ı leyl içinde yapraklardan dökülen
Nağmedir ki sîne-i zulmette olur âvîzesi.

Medeniyetim torgom, kadınımın oğlu hayk,
Bir avuç kete ve yapaylıktan uzak tuskilerin.

Mavi, sahillerin kemiğinden fırlamış yayın kayıkçı,
Akdeniz, buzdan tanrıçası etugen eke ile konuşuyor
Duyuyorum, söylemiyor çünkü benimle:

Hebâ bildim yayanı, felekle ettim ittifâk
Meğer ömrüm düşermişmiş hevâya, ey akl-ı nâ-pâk

Ne bildim cevher-i demdir geçen her lahza-i fânî
Sanıp lahm-i lâ-ya‘nî yedim gün gün onu helâk

Henûz çark-ı felek dûn idi, âlem hâb-ı gaflette,
Zamân sahrâ-yı dehşetti, beşer mahkûm-ı zillette.
Ne hak bilinirdi, ne insâf, ne mîzân-ı adâlet var,
Kılıç şer‘-i yegâneydi, kuvvet hükm-i saltanât var.
Yetîmân ağlar iken arş titrerdi âh ü vâhından,
Velî zâlim gülerdi kan damlayan tâc-ı câhından.

Her mazeret bir başka kefaret sanırsınız
Gecenin enkazını günle örmeye mecbur mu
Sisler çökmüş bir limanda demire adımlarsınız
Göz ucuyla bakarsınız rıhtıma bağlı kolay mı
Yeni bir yolculuğa çıkmak imkânsız korkarsınız

Kısır döngü artık safi eşitliğimiz,
İhtiyarlıkta köşeye atılmamak,
Usulca bahara varır gibi yaşlanmak,
Huzuru hakkın bilmek.
Sırtını dayarsın koca çınara,
Ama bilirsin ki sen de bi’ dalısın onun,