Ünal Beşkese Şiirleri - Şair Ünal Beşkese

Ahh...MELÂNKOLİ...

Bir gözyaşı denizinin kıyısındayım,
Ufukta hüzün kızılı lodos bulutları,
Dalga dalga gelen gözyaşların,
Karaya vurmuş yosunlar, ölü balıklar ve gözlerin...

Dindi yağmurlarım,
Şimdi yağmur sonrası bir akşamüzerindeyim,
Burnumda, beni kendine çeken bir toprak kokusu,
Yolumda yer yer tuzak gibi su birikintileri
Ve bir müzik defterine yazılmış notalar gibi
Telgraf tellerine dizilmiş küçücük, siyah kuşlar;

SİGARAM GİBİSİN

Sigaram gibisin,
Vazgeçmediğim, vazgeçemediğim;
Dudağımda bir tutam haz,
Damarlarımda dolaşan zehir,

Dün o yârin semtlerinde gezindi bu ihtiyar,
Gözlerinde dinlenerek huzur buldu, bahtiyar.
Saçlarından eline dek, aşk tattığı her yeri,
Aşka âşina elleri, dolaştı diyar diyar...

Dudağından taze açmış goncaları topladım,

GÜZELLEME -5-

Aşk bulutları dolmuş fırtına öncesinin
Sağnakları başlatıp çakan barikasısın.
Gönlümü yakıp yıkan o tufan gecesinin
Yüreğimin içine düşen saikasısın

İSTANBUL ŞEHRİ - 2

Bir zamanlar, İstanbul’da İstanbullular yaşardı.
Gerçek hanımefendiler, beyefendiler vardı.
Üstelik, gökyüzü mavi, deniz masmaviydi.
Birileri “İstanbul’un taşı toprağı altın” diye bir laf çıkardılar,

BİR MUHABBET DEMİ

Bir rüya mı, hayâl midir, gönlüm için bu ziyâfet
Yaşadığım bu mutluluk,yoksa gerçek bir ân mıdır?
Bu, sevdâya sadâkatin mükâfâtı bir şetâret,
Feleğin bir hediyesi, bergüzâr-ı devrân mıdır?

ŞÂİR

' Varsın seni ömrünce azabın kolu sarsın
Şâir! Sen üzüldükçe ve öldükçe yaşarsın! ' Faruk Nafiz Çamlıbel

Ayrılık, hicran, gurbet... Hepsini şair yaşar

DÜŞ MÜYDÜ? BİLMEM...

Dün gece, bir düş mü, bilmem, bezmimde bir dilber vardı,
Cilvesiyle, işvesiyle, sanki tam bir 'fındık kurdu'...
Bakışıyla, gülüşüyle, gönlü dört bir yandan sardı,
Aşk şöleni vermek için, sinesinde sofra kurdu...

ÖYLE BİR HAZAN Kİ...

Dil hâmuş, dîde giryân, gönül mahzun, şikeste,
Bütün renkler kaybolmuş, âfak meş'um bir siste.
Ne gülistanda gül var, ne seherde bülbüller,
Gül, kurumuş vazoda, bülbül suskun, kafeste...