Ünal Beşkese Şiirleri - Şair Ünal Beşkese

Griden siyaha kadardır benim gökkuşağımın yedi rengi,
Yosun tutmuş göz pınarlarıma
Geceler boyu dalgalar vurur, sessiz
Hüzün vardır şiirlerimde, yüreğimden taşıp gelen
Belki, biraz da siz...

'Adalet' denen kavram; dünyada var olsaydı
Güçlüler, zayıfların rızkını yiyemezdi.

Koskoca develerde biraz akıl olsaydı
Kervanın en önünde 'eşek' yürüyemezdi.

Ne zaman daralsa içim, kapkara bulutlar dolsa ufkuma,
Dudaklarını düşünürüm, pembeye döner tüm bulutlar.
Huzurla dolarım.
Bazen, zemheride hissederim kendimi, üşür, titrerim,
Ellerini özlerim o zaman;
Ellerin dolaşır damarlarımda, sıcacık,

ŞAİRİN TÜKENİŞİ

Yıllar, hep gerçeklere sürdü, karaya vurdum,
Hayâl denizlerimde artık yüzemiyorum.
Öylesine kördüğüm tatsız tuzsuz duygular,
Yüreğimden bir türlü, aşkı süzemiyorum.

Alev alev kızıl saçlar, yakar gönlü, kül eyler,
Bir savrulur işve ile, tüm ufkumu al eyler,
Hele bir de, yanaklardan kandil kandil dökülür,
Ak gerdana, omuzlara kızıl ipek şal eyler.

Kâh kâkülü yakıştırır, kâfir kadın büstüne,

Yürüdüm ömür boyu, bıkmadan bu yollarda;
Hep, sevgi dolu bir bulutun altında.
Bir yağmur duasında, göğe açık ellerim;
Ben giderim-o gider, o gider-ben giderim...

Ne sağnak, ne bir damla yağdırmadı o bulut,

Beynine emretmelisin;
Karar verirken
Sadece aklını ve mantığını dinlemesin!
Davranışlarında
Önsezilerine,içgüdülerine
Ve hislerine de yer vermelisin.

Kara-sarı bir gül'dün,
Solgun, çelimsiz,
Üstelik
Yaprakları, rengi, kokusu
Hepsi yalancı...

Gülistanın bağrını hep ayrık otu bürümüş,
Yazdan kalma bir gonca gül, dal üstünde çürümüş,
Yedi kollu bir ejderha, bir hışımla yürümüş;
Güle vurgun bir bülbülün söküp almış canını....

O gülistan bir çöl olmuş, diken dolu bir vaha...

Beyninde sevgi dolu bir fok
Karşıdan gelen adamı dost sandı.
Oysa o,
Sadece şekil olarak bir insandı...
Adam, elinde bir lâbutla, foka yaklaştı,
Fok da, sevgi dolu bakışlarla ona sırnaştı.