Çocukken kapandı dünyanın sesi,
Sessiz bir sahneye döndü hayatım.
İçimde büyüdü ilim hevesi,
Yılmadım, hep sürdü saklı feryadım.
Doğmadan babasız kaldı, Muhammed’ül Emin,
Âmine ana kucakta, hasret kaldı sevenin.
Altı yaşında öksüz kaldı, anne de göçtü hemen,
“Kim tutar elimi?” dedi, gökler ağladı gizli.
Abdülmuttalib dedesi, şefkatle sardı bağrını,
Kalem aldık biz el ele,
Düştük iman ile bu yola.
Ulaşsın diye her kula,
Yolumuz bir, davamız bir.
Gaflet uykusundan uyan,
İnsanlar mutluluğu hep dışta arar,
Boş hevesler peşinde ömrünü yorar.
Bilmez ki dünyalıklar kalbi yaralar,
Huzur ancak Mevla’yı zikirle olur.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!