Uhud Şehidleri Şiiri - Uğur Şemen

Uhud’da düştüler bir, Hamza gibi aslanlar,
“Allah yolunda” deyip, can verdiler cananlar.
Efendimiz ağladı, “Dayı” diye sardı bağrına,
Medine toprağı kan ağlar, şehitlerin yadigârı.
Medine toprağı kan ağlar

Hendek kazıldı gece, soğuk vurdu kemikleri,
“Selman bizden” buyurdu, övdü iman ehli.
Kılıç indi başına, gülümsedi o an bile,
Cennet kapısı açıldı, komşu oldular Nebi’ye.

Küçücük çocuk koştular, “Biz de varız” dediler,
Mızrak boyu uzundu, ama iman dağ dediler.
Analar kuzusunu, Allah’a emanet ettiler,
Şehit kervanına katıldılar, cenneti hedeflediler.

Mescid-i Nebi’nin avlu, şehit kanıyla sulandı,
Her taş, her toprak tanır, kimin can verdiğini
“Bir gün kavuşuruz” dedi, son nefeste o diller,
Biz kaldı geride, hasretle yolları gözleriz.

Kefensiz gömüldüler, kanlı elbiseleriyle,
Kıyamette şahit olur, yaraları dilleriyle.
Efendimiz ziyaret eder, selam verir mezarına,
“Selam olsun size” der, sabreden o yiğitlere.

Biz gelsek Medine’ye, ziyaret ederiz kabri,
“Bizden selam götürün” der, yürekteki sancı.
Şehadet ne tatlı imiş, tadınca anladılar,
Dünya faniymiş meğer, baki imiş o anlar.

Ya Rab, bizleri de eyle, o şehitler kervanından,
Son nefesimiz imanla, kavuşmak nasip olsun.
Medine’de komşu kıl, Habibe, o aslanlara,
Şehitler duysun bizi, “Kardeşlerim” desinler.