Dedim ki,
Soyun kendi sularından
Bir tek, adın kalsın buralarda
Ve tarih/siz anılarda, biraz tuz tadı…
Bana öyle bakma
Ben değilim suçlusu yalnızlığın…
Eskimiş cebimizdeki gülüşler,
Hükmü bile yok şimdi gözyaşlarının…
Biliyorum kızıyorsun yokluğuma,
Neden geldin?
Çay soğudu
Ekmek kurudu masada
Dudaklarım da eskidi artık
Öpsen, çöle düşersin...
Beterdi aşk kendinden,
Kaybederken
Bir bir sahiplerini…
Biz başımızı eğiyorduk,
Utancımızdan mıydı neydi
Belki en susuz zamanlarında rastladım ona…Hani insanların yüzlerinde kederli bakışların dolaştığı, mutluluk izlerinin sokaklardan silindiği, en güzel anıların, en tatlı gülücüklerin unutulduğu zamanlarda…
Hiç bir evden alev yükselmiyordu…Ama her bir evin penceresinden keskin bir “is” kokusu geliyordu…Hiç kimse, kimseyi suçlamıyordu…Ama her insan “bir cezanın” mahkumu olmuş izlenimini veriyordu…Kadın kadınlığına, Erkek erkekliğine, çocuk çocukluğuna yasaklıydı sanki…
Trafik işlemiyordu, günün ışıkları şehre çoktan vurmuştu, rüzgar ağaçların dallarına, okşarcasına değip geçiyordu…Bomboştu sokaklar…Akşamcı kahvehaneleri erken kapatmıştı o akşam, sokak serserileri evlerine kapanmıştı, külhanbeyi afili endamlarından eser yoktu…Ya parkta yatan
bank müdavimleri? Onlara ne olmuştu? İşin doğrusu bu ya…Kimsenin bunu düşünecek hali yoktu…
Sana bu mektubu çok uzaklardan yazıyorum güzel…Biliyorum yerini tutmayacak harfler bir bakışın,saçının teline bir dokunuşun…Biliyorum yetmeyecek özlemine beyaz bir sayfada eğreti duran kelimeler…
Yine de özlemek adına, düşünmek adına gözlerini, şu ayrı düşmüş yüreğimize bir teselli olsun istedim…Kim bilir, belki bir gün…
Belki bir gün içini boş bıraktığımız sevda küpüne, atacak bir sermayemiz olur bizim de…Belki bir gün yaşanası bir ülkenin sürülen topraklarında boy verir ektiğimiz tohumlar…Belki bir gün ağlamak yerine koşup oynamayı, mavi bir uçurtma yapıp gökyüzünde uçurmayı da bilir, tanıdığımız ve bildiğimiz o çocuklar….Kim bilir, belki bir gün…
Ama bu gün…Direnmenin vaktidir…
Düştün
Gözümden
En sıcak iklimlerin çöl rüzgarı
Savurdu düşlerimden
Omzuna dağılmış ipek saçları…
Çok zaman oldu
Dudaklarına bir buse kondurmayalı
Kız çocuğu gibi büyütüyorum
Sensizliğimde seni özlemeyi
Maviler uzak buluta
Geceler zifir karası….
Yazılmamış bir şey yok aşka dair.İnsanoğlu seviyorum demiş bir kere.
Kerem’in Aslı’ya söylediği, Mecnun’un Leyla’ya anlatmak istediği hep aynı…
Ben çok geç kaldım bunu söylemeye…
Yaşanmamış bir şey yok aşka dair.Yar! diye kıyılan can, dökülen kan, aynı…Kaç yiğit gövdesi düşmüş yere, kim bilir kaç gelinlik kız, kesmiş bileklerini, bir ağacın gövdesine asmış umutlarını, yas tutmuş dönüşsüz gecelere…
Bir avuç ağlamaktı çocukluğum
Yarına ürkek telaşlar büyüttü zaman
Dizleri kanayan korkular taşıdım
Kırık bir sazın yitik sözünde kalan…
En zoru neydi biliyor musun?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!