Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Bazen bir ses bakış olabilir ve bir bakış açısı aydınlık bir duyuşa akış.
Yürekten bakabildiğimizde görebiliriz yepyeni bir hayat.
Nerde, nasıl, neden değil.
Yürekten aynı yöne bakabileceğimiz hayatın resmini çizelim.
Çünkü önce bakışımızdır hayat ve sonra duyulan sestir içimizden.

Özgürlüğün gözlerinde görürsün yaratılış gayesini
Yaratılmışın gözlerinde görürsün özgürlüğe yansımayı
Yaratılmışın izlerinde bulursun kendi yaratılışını
Okyanusun selamı, tek bir damlanın serinliğidir ruhunda
Gökyüzü bir kitap bir sonraki yaprak içindedir kendinin.
kalbine doğar güneş, büyütürsün en yeni gün.

Duyuşu izlemek şiirdi düşüncenin yollarında.
Kendinden bir iz,hissetmek ve yaşama belirmek görüşümüze varolan öz dize ve açılmıştı varlığımızın iklimine.
Duyuşa dokunmak, gerçekliğe dokunabilmekten öte bir sesti.
Sesinde sustuğu yerde duyuş, kendi öz rengimizi veriyordu sessizce.

İnsan söylemlerde değil, özünde ki sözdedir.
Yaşamımızda ki birçok oluşum, duyum sözdedir ancak öz olabilmek sözden öte özdendir.
Çünkü her öz Hakkta birleşiyor, halkta değil.
Senlik, benlik ve daima biz varolan biziz bize
Varlığın üstünde varlık var tıpkı varlığımızın özden, söz eder gibi yaşarcasına
bir o kadar varlık içinde yokluk yaşayan bir can var, yoklukta duyulan bir var var.

Süzüyordu ışığını yağmur tanesinden güneş.
Süzülüyordu ışık tek tanede gerçekliğin rengi ile.
Sezebiliyordu tek damla yağsa binlerce güneş.
Serzeniş bütünlüğün iklimi ıslaklığı kendinden.
Sezgisi ışığın varolmak yaşama biraz nemli.
Serinlik en yakıcı kor gerçeklik adına.

sahnedesindir.
Ama nerede?
Yaşamın hangi sahnesidir?
Diye sorgulamadan ordasındır.
Kendinde.
Hayatın içinde bir sahnedir insan.

Herşeyde bir teklik, teklikten oluşan bir ikilik.
Bütünlükten varolan bir birlik, benlikten yansıyan bir hiçlik ve
derin bizlik var.
Kendinden azalmada bir çokluk, çoklukta türenen bizlik derin bir yokluk var.
Ne kadar çok azaldığımızı hissetsek,o kadar çoğalıyoruz kendimizde.
Bizi yaşama çoğaltan gerçek bir yansıma azaltıyor ki;

Bazen insan tek bakışta bir ömür yaşamıştır.
Belki sürerken yaşam, insan bir tek görüşünü yaşamıştır.
Bakış açısı daima herşeyi aşan zamandır.
Hiç kimse kimsenin bakış açısını veya iç görüşlerini bilemez.
Ancak yürekten bakanlar zamanı dahi aşanlardır.
Yaşam daima sorularla içiçedir.

Nasıl baktığımızdan çok, asıl görünendir yaşanan.
Bakışımızdır önceden ve sonsuz duyulandır görülen.
Düşüncenin içinden gerçekleştiğinde,
kalp dile geldiğinde; tek gerçekliğe gerçekleşmiş olacağız gördüklerimizden.

Biz aşka el verdiğimiz için kalpten kendimize bir dokunuşumuz.