Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Kendimizi yazıya verdiğimizde yaşamı okuyor,okudukça,
hissettikçe öz anlamı, yazıdan yazgıya dahil oluyoruz.
Derin bi yazgıda ömür tamamlıyordu dokundukça kendimize bizi soluksuz.
Buyüzden derin bir sükunetti sesin özü.
Duyabildikçe kendini içten, söze bütünlenen suretti sessizce anlaşılan.

İnsan ne kadar karanlıkta kalırsa kalsın;
Ruhuyla görebiliyorsa eğer, duyuşuna mutlaka ışık yansır.
Çünkü bir insanın ruhu ne kadar aydınlıksa, etrafında bir o kadar karanlık vardır.

Aklımın dur dediği yerlerde saflık timsaline rastladım.
Ki o, en görkemli hazineyi sunuyordu şuursuzluğuma.
Şuursuz saf bir akılla anlam idraki yansıyordu kalpten.

Sanat ancak sanatçısını ihya eder.
İnsan sanatla insanlığa ruhunu ifşa eder.
İnsanlık ise insanın içinde varolan bir eserdir.
İnsanlığın ruhu üşür,insan ise sarılır tüm kendine. Bir esintidir tümden duyuştur aynı anda bir eser.
Sanat esintidir,esinlenmektir insan,yaşam tümden hissedebilmektir.

En büyük sanat eseri insandır.
Değerli eserler sergilenir ve hayatın içindedir.

"Sanatın yaşamda başkaldırısı; Aydınlığa yüzünü dönmenin resmidir."

Allah şah damarımızdan daha yakındır bize. Yılan sokup zehirlese yılan yılandır yine. Şah damarımıza hayatı veren Allahtır. Can eksilir mi zehirden damarında varsa panzehir?

Şüphesiz ki dünya perde boyutudur.
Şüphesiz ki sen düşüncelerinde sonsuzsundur.
Düşüncelerine sarıl, perdeyi arala...

Bir şiir yansıttığında geceyi, gece şiirle aydınlanır. Rivayet gerçektir bilen için, gecenin içinden güne ulaşılır.

Yazılan herşey gerçekliğiyle yaşayacaktır.
Çünkü yaşam bir yazıdan ibarettir.
Bir 'ol ' emrine hitaben işlenen oluşumda
kalpten bir olgu bulabilmektir kendinde.
Derin bir manaya bırakmak kendini
anlayabilmektir içten içe.