Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Yalnızlık diye başlayan bir söz fısıldadım kendime.
Yalnızlık dedim ne kadar özel ve tek.
Bulabiliyorsan içinde kendini yalnızlığında
ve dokunuyorsan yürekten yalnızlığın duyuşuna
Yalnız değilsin,varsın yalnızsan eğer.
Yalnızlık güzeldir, yalnızlık kendinle sözleşmendir.

Yalnız yürümek değil, yalnızlığa yürümek zordur.

Bir gece değil, binlerce gece düşünür insan.
Koyu lacivertinde bazen bol ışıklıdır düşünceler.
Bazen an olur insan geceye düşüncedir.
Derin bakışta iç çekişler düşüncenin rengidir.
Gerçekliğe varolan biz isek, bizdik derince düşünülen.
Geceye serili bir ömürde, gerçekliği düşünmek,

Yad ettiğim aşk, meğerse kendimi yadırgadığım
İrşad imiş kalbime.
Yar oldu bana yakınlık ,uzaklık oldu her ne varsa yadsıdığım.

Gerçek bir varoluşa dokunabilmek,
İnsanın kendi varlığındanda ötedir.

Her insan bir devirdir kalbinde bir devrim olmak için.
Her insan bir kitaptır.
Kaleme değmeden önce kalbe değendir.
Bazen bilinmeyen bir coğrafyadan kendi iklimine ulaşmak için.
Sonsuzluğa bir çiçek açar kalbinde kendi zamansızlığına yetiştirir.
Bazen bir kitap okunulmaz hani dokunur yürekten öyle.

Bir yola çıktığınızda yoldan birşeyler umarak
yol almak yerine, kendinizde bir inanç bularak
yolları aşmak ve umarsızca ilerlemek hiç ummadığınız
yeni yolların varlığınıza açılmasıdır.
Çünkü varacağınız şey sizin içinizdedir yolun sonunda değil.
Çünkü varlığımız; önce varmaktır.

Size, siz olma özgürlüğünü ancak 'siz' verirsiniz.
Yani İnsanlar verir.
Size bir başkası olma özgürlüğünü ise yalnız Allah verir.
Çünkü bazen biz, 'biz' olmak için varolan bizizdir.
Çünkü varoluştan birizdir.

Hiçkimse diğer bir kalbin değerini bilemez o'nu kendi içinde taşımadıkça.
Kimi hayatı yaşar kimi sonsuz dualarda yaşar.
Varoluşun değeridir her kalbin duyuşu.
Yaşamın sonsuzluğuna bir parça d'okunan duasındadır herşeyin.

Nasıl gün ışığından aydınlanıyorsa insan,
Öyle anlar olur ki insanın aydınlığından yepyeni zamanlar doğar.