Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Gelecek daima bakışımızın ışığından içimize yansır. Ve bir bakış açısıdır tüm geleceğe yansıyan...

İnsan hem düşüncenin karanlığından yansıyan aydınlıktır.
Hem aydınlığa ışık tutabilen düşüncenin içinden süzülen ışıktır kalbinde.
Hem ruhu aydınlıktır tüm karartıların içinde.
Hem karanlıktan ulaşır tüm düşüncenin aydınlığına.
Güneş dahi ışığını aydınlıkların üstünde ki aydınlıktan alır o dahi karanlıktır özünde.

İnsan bazen dar kalıplar halinde
kendi dünyasında boşluktadır.
Oysa ufkun sonsuzluğu,
yaradılışın üstün rahmaniyeti ile nice
ala'nur vahyeder Allah insana kalpten.
Orada hüzün; a'na,zamana, mekana, alana

Bu dünyanın hırsına ve kibrine kapılanlar
aldıkları nefesin dahi emanet olduğunu düşünmezler.
Önemli olan yaşarken aldığımız nefes değil,
o mutlak verilecektir.
Asıl önemli olan, verdiğimiz nefeste yaşam bulabilmektir.
Yaşama aldığımız nefeste hiçliği bulup

Önemli olan öldükten sonra değil,
Yaşarken bir insanın ruhuna dokunabilmektir.
Önemli olan yaşayan surette yaşamak değil,
Yaşam olan surette yaşama erebilmektir.

Aramak ne zor herşeyde kendini.
Yaşamak ne hoş bulduğun herşeyde kendini.
Anlam çıkarmak herşeyden, herşeyin kendisi olmak ne hoş.
Tek anlam olmak herşeye, ne zor herşeyin içinde.

Bazen yaşayacakça değil, yaşanacakça yaşayacaktır insan.
Düşünceler aktıkça biz okuyoruz zamanı.
Zaman bizi okuduğunda, yaşıyor tek bir an.

Doğrudur umuda yol aldım ben.
Ancak kendime ulaşmak içindir tüm yolculuğum.
Tüm yollardan geçtim ben.
Ancak düşüncenin yolunda yoruldum ve duruldum.
Şimdi huzurum; umudumun ışığıdır ulaşılan tenha semalardan yansıyan..

Taş dahi toprağa hasrettir ancak içinden z'emin olmak için.
Bağrında nice heyelanlar olurken tevazu baş dönmesidir.
Ancak yine zemininden emin yalnızca kendini bilmek için.

Özgürlüğünün içindesin.
Ve rüzgarı duyuşuna katan.
Ulaşılacak menzile varılmış,varlığın.
Duraksayan bir ses,
İçinde ki savruluşun ürperti kendine.
Kendine yansıyan bir dokunuş,