Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Derinsel düşünceyle içimizde ki varoluş, bize seslendiğinde çoğu zaman dinlesekte özümüzü sözde farklı yaşatmaya yöneliriz. Peki bizi böylesine ikileme düşüren derinsel içgüdümüzü hiç derinden ele aldık mı?

Evet aldığımızı varsaydığımızda, daha çok derinlere ulaşıyoruz ulaştıkça düşüncelerimiz derinleşiyor.
Buyüzden kimi zaman, sorgulamadan yüzeysel bakıyoruz.

Sürekli akan su bize ait ve bu denizin akışını sürdürmek bizim yine kendi derinliğimizdedir.

Düşünceniz ne kadar gerçekse
bir an dünya bakışlarınıza belirir.
Çünkü kalbiniz duyuşunuzun ekseni,
gerçekliğiniz ise sonsuzluğunuzdur.

Kelimeler,sessizlik değildir.
Sözler, bakışımızdan kalbe değmek için dile gelir.
Ses bir yere kadar sestir ve sesi duyan daima sessizliktir.
Ses, yalnızca sessizlikte sestir.
Herşeyin bir sesi vardır sessizliğin dahi.
Herşeyi duyabilirsiniz bazen kalpten bir duyuş ,

Kaybetmek kelimesi değildir asıl değerimiz.
Çünkü yaşam denizinde kendimizi bulduğumuz kadar yaşarız.
Kendi değerine ulaşabilen özgürdür ancak.
İnanç ve umut bizi yürekten inandıklarımıza ulaştırır.
Can denizi ruhudur insanın.
Hani bazen sırdır iç içe olan iki deniz gibi.

İnsan nice canlıda kendini hissettiğinde
kendi canını dahi hissetmediğini farkeder.
Hisseder ki bir can olabilmek,
kendi canından geçmek ve can katabilmek
kendinden,kendiliğinden canlılık sunabilmektir.

Bir zaman aralığında yaşadığımızı varsayarsak, yeni bir tarihe başlangıç yapacağımızı kimse yok sayamaz.

Düşüncemiz yol, kalbimiz ise yöndür.
Yolsuz kaldığımızda ancak daim yönle bir yol buluruz en içten.

Tüm kalplerin içini bilen yalnızca Allah'tır.
Kalbi yaratan Allah tüm gerçekliği mutlaka en gerçekliğe ulaştıracaktır.
Dünyaya ait hiçbir gerçek yoktur, kendi yüreğinin ulaştırdıklarının dışında.
Yüreğinle duyabileceğin kadardır daima ulaşacakların.

Daima varolan göz ile değil gönül gözü ile dirilir.
Ve kalp dile geldiğinde, konuşmuyor yürekten bakışıyor olacağız.

Hayatta yükseldiğiniz an, yüreğinizin sesinden kaynaklanır.
Duyduğunuz an aşağılarda olmayın.
Aşağılar hep aşağı çeker.
Oysa insan öz bir yücelişe aittir.
Değerler yerle bir olmasaydı,
kim bilebilirdi ki asıl değerin yüksekliğini?