Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Varmışsın gibi değil, varlığı bildikçe varlığı bildirenden.
Varsayımlarda değil, varlığın birliğine dokunur gibi.
Kendinden arınıp bulur gibi kendini kendinden ötede yaşamak.
Bir eden varlığı birimsiz bulduğunda ve kendini kendinsiz.
Bir kendin varolur ki düşünce ötesi.
Varolabilmenin anlamı yaşam varlığına dokundukça anlamlı.

Hayat sanattır. Yaşamak sanatı varolmaktır.
Yaşamak değişime olanaktır.
Yağmur hayatın gözyaşları, toprak canıdır.
Candan süzülen gözyaşları yeniden yeniliğe, gerçeğe, bilince ve sevgiye oluşmak oluştukça çoğalmaktır.
Yüreğin iç sesi hayatın kendisidir ki yine sanattan dışa yansıtmaktır.

Bazen dünyaya doğmak, yaşamı kendi kalbinden doğurabilmektir.

Karanlığı aydınlatan değil,
Karanlıkta aydınlanmayı yaşayan ancak etrafına ışık yansıtır.

Kalbinde sevgiye ışık taşıyanlar etrafını daima aydınlatanlardır.

Mum ışığı asla erimez ateşte.
Aşk özde bir ışıktır.
Daima düşüncede varolmak ve kalpten yansımak için.

Bazen ay karanlık düşer, bembeyaz bulutlardır aya kıyam eden.

Gelecek daima bakışımızın ışığından içimize yansır. Ve bir bakış açısıdır tüm geleceğe yansıyan...

İnsan hem düşüncenin karanlığından yansıyan aydınlıktır.
Hem aydınlığa ışık tutabilen düşüncenin içinden süzülen ışıktır kalbinde.
Hem ruhu aydınlıktır tüm karartıların içinde.
Hem karanlıktan ulaşır tüm düşüncenin aydınlığına.
Güneş dahi ışığını aydınlıkların üstünde ki aydınlıktan alır o dahi karanlıktır özünde.

İnsan bazen dar kalıplar halinde
kendi dünyasında boşluktadır.
Oysa ufkun sonsuzluğu,
yaradılışın üstün rahmaniyeti ile nice
ala'nur vahyeder Allah insana kalpten.
Orada hüzün; a'na,zamana, mekana, alana