Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Düşünce ; ruhun, kalp denizine daldığı derinliktir. Ya kendi derinliğinde boğulur, yada kendi derinliğinde ki hazinelere kavuşursun..

Kaybetmek kelimesi değildir asıl değerimiz.
Çünkü yaşam denizinde kendimizi bulduğumuz kadar yaşarız.
Kendi değerine ulaşabilen özgürdür ancak.
İnanç ve umut bizi yürekten inandıklarımıza ulaştırır.
Can denizi ruhudur insanın.
Hani bazen sırdır iç içe olan iki deniz gibi.

Bir zaman aralığında yaşadığımızı varsayarsak, yeni bir tarihe başlangıç yapacağımızı kimse yok sayamaz.

İnsan nice canlıda kendini hissettiğinde
kendi canını dahi hissetmediğini farkeder.
Hisseder ki bir can olabilmek,
kendi canından geçmek ve can katabilmek
kendinden,kendiliğinden canlılık sunabilmektir.

Ne çiçek tek özünde,ne insan özünde tek.
Su tek damlada başka derya, ateş hepsinin içinde yakmaz bir kor.
Ne görülen bir an aynı ne duyulan.
Hem bir duru sevinç gözyaşı, hem sönmeyen bir ateş gözyaşı!
Ahh! bir suskunluk ki o,
Hem duyulur bir ses suskunluk, hem özünde suya hasret susuz!

Birşey var herşeyden öte,
Birşey var herşeyden önce,
Birşey var herşeyden ömrümüz,
Dokunulsun,dökülsün,düşsün.
Birşey var ki asla düşmeyecek özümüz.
Herşeyde dağılır yaprak, sözümüz.

Bir hükümle değişir düşünceler, mutlak o değişimleri değiştirendir.

Ben beni gördüğümde değil,
gördüğümde beni bensiz gören ile, kendime bir görünüş oldum.
Oysa gördüm ki, görünüş olmak kendinden hiçbirşey görmeksizin
derin bir görüş oluşturabiliyordu ufkun...

Düşünce bir yaşam ise,düşünce kendini içinde yenileyendir.
Düşünen ise, derin düşünceden yaşama daima yenilenendir.

Karanlık olmasa aydınlığın değeri olur mu hiç?
Denizler yüzeyseldir ancak yüzeğinde nice derinlik gizlidir.