Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Bu dünyanın hırsına ve kibrine kapılanlar
aldıkları nefesin dahi emanet olduğunu düşünmezler.
Önemli olan yaşarken aldığımız nefes değil,
o mutlak verilecektir.
Asıl önemli olan, verdiğimiz nefeste yaşam bulabilmektir.
Yaşama aldığımız nefeste hiçliği bulup

Önemli olan öldükten sonra değil,
Yaşarken bir insanın ruhuna dokunabilmektir.
Önemli olan yaşayan surette yaşamak değil,
Yaşam olan surette yaşama erebilmektir.

Aramak ne zor herşeyde kendini.
Yaşamak ne hoş bulduğun herşeyde kendini.
Anlam çıkarmak herşeyden, herşeyin kendisi olmak ne hoş.
Tek anlam olmak herşeye, ne zor herşeyin içinde.

Bazen yaşayacakça değil, yaşanacakça yaşayacaktır insan.
Düşünceler aktıkça biz okuyoruz zamanı.
Zaman bizi okuduğunda, yaşıyor tek bir an.

Doğrudur umuda yol aldım ben.
Ancak kendime ulaşmak içindir tüm yolculuğum.
Tüm yollardan geçtim ben.
Ancak düşüncenin yolunda yoruldum ve duruldum.
Şimdi huzurum; umudumun ışığıdır ulaşılan tenha semalardan yansıyan..

Taş dahi toprağa hasrettir ancak içinden z'emin olmak için.
Bağrında nice heyelanlar olurken tevazu baş dönmesidir.
Ancak yine zemininden emin yalnızca kendini bilmek için.

Özgürlüğünün içindesin.
Ve rüzgarı duyuşuna katan.
Ulaşılacak menzile varılmış,varlığın.
Duraksayan bir ses,
İçinde ki savruluşun ürperti kendine.
Kendine yansıyan bir dokunuş,

Yaşamda zifiri bir hüznünüz olabilir.
Çünkü nur ferahlığının hüzmesine ermek,
ancak o bilinçle elde edilir.
Yaşamda öyle bir geçiş değil midir?
Daima gecenin içindedir tüm aydınlıklar.

Tutku , ruhumuza işlensede henüz işlenmemiş bir sadelik vardır kendi doğamızda.

Zaman öyle olmalı ki yaşanmadan tüketmeli.
Yaşanmışlığa ermeli ve tükenmişlikten dirilmeli.
Yeniden başka aşmalı aşkla.
Zaman yaşanmadan tüketmeli ve yaşamış gibi asla tükenmeden.
Daima yaşayacak,yaşatacak ve yaşanacak gibi.
Zaman kendinde bizi tüketmeli tükenmişlikten dirilmeli.