Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Akıp giden duyuşlarda tek bir damla sonsuzca diriliştir aynı anda kalpten.

Gözyaşı içe ait değildir.
Dış bir yansımanın ve düşüncenin eseridir.
Öze değip, yine o içten dışa yansır.
Bakışınız,sizi daima iç duyuşunuza iletir.
Oysa içten görülen, ne kadar duyuşlarda kalsada kifayetsiz
İçindeki gözyaşları kelimelere oldukça dahil,

Bir nokta yalnızca cümlenin sonunda bir anlam ifade etmez.
Gerçekte her cümle, bir mana ifade edebilmek için tek bir noktayla başlar.
Aşk kendine uzak düştüğün çekimde yakınlaştırır kalbe.
Kendimizi bulduğumuz nokta hep bir duyuştan sonra
bizi bize noktalar.

Varlığın yokta yok olmasıdır aşk. Yok olmak için var olan herşey daima varolabilmek içindir.

Nasıl kendini ifade edebilir ki insan?
Bunu düşünmek dahi benliğinde edebi bir fikirdir.
Yani öyle bir derin kelimedir ki insan cümleyi bütünleyendir.
Ancak edebi bir fikirdir derken, iki ayrı anlam oluşturur.
Daima kendi içinizde ki edebi gözetmek,
duyuşunuzda sonsuzluğun edebi huzurundan geçebilmektir.

Zamanı bir çeşme olarak düşündüğünüzde
Suyun akıyor yada akmıyor olması değil,
Sizin susamadığınızla ilgili,
derin bir anımsama öz bir duyuştur o.
Zaten zamanın Nuh'u değil zamanın ruhu olabilmeli.
Öyle olduğunda,

Ölmek; aşkla huzura gömüldüğünde güzel.
Göğsünde bulduğunda gömü kavuşunca haktan aslına değerli.
Kalbimizde gömülü hazin'elerle yaşamak,
hazin hayatın içinden kalbimizde gömülü bir hazinedir sevgi
birbirimize kalpten el sürdüğümüz.
Değerler vardır sevgiyle,sevgiden ulaştığımız.

Fırtına içine estiğinde kuytuda bir çiçek.
Eğilir tüm duyuşlarına sessizce.
Alır kendi içine hüznü toprağından diriltir.
Yağar ardından yağmur ıslanır mevsim kimsesizce.
Yeni güne, güneşi gözlerinden büyütür.
Gölgede dahi açar umudun yeşilliğinden gizlice.

Umuda umarsızca yol aldığımda,
umulmaz ufuklardan geçtim.
Ulaşabildiğim ummanlardı ki;
İşte o'ydu asıl umursadığım.

Ne zamandır kendimde değilmişim.
Oysa bu durağanlık beni öyle bir iklime kattı ki
Varabildiğim cevher doğanın mucizesiydi kalbime.
Hani canlıların içinde bir ahesteyken yaşam.
Canın cananın belki can çekişirken.
Belki öz bi can bulmak isterken yürekten.