Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Kur’an ayetleri Hz. Muhammed’in:
-salat ve selam üzerine olsun yolu ve Kur’an yolunun
asla şairlerin yolu ve şiir yolu ile ilgisi olmadığını açıklıyorlardı.
Çünkü bu Kur’an apaçık bir yol izliyordu.
Belirlenmiş bir amaca çağrı yapıyordu.
Dosdoğru bir yolla bu amacına doğru ilerliyordu.

Herşeyiniz varken şükretmek nimettir.
Ancak hiçbirşeyiniz yokken varlığınıza şükretmek ganimettir.
Yalnızca hiçbirşeysiz herşeye şükredebilmek ise velinimettir.

Öz suskunluğa hal olmak, içinde hal eki bulundurmaz.
O; yaşama hali, hal ahval olmaktır.
Yaprakların kıpırtısı eşliğinde rüzgarın tınısını duymaktır.
Suyun şırıltısı, ayın yansıması ve güneşin ışığını yaşamaktır.

Allah (c.c.) yaşamı ve varlığımızı ruhumuzu yaratıp yaşama yazandır.
Öyle duymalısın ki kendi kalbinin cümlelerini,
okuduğunda yürekten en anlamlı cümle olabilmiş olmalısın.
İlk önce kendimize sonrası zaten tüm yaşam yazılan daima okunan dokunulan gibi içimize.
İnsan daima kendi değeriyle huzur bulabilir.
Çünkü kendi değerini görebilen yalnızca yürekten duyabilendir.

Öyle sözler vardır ki söylesende söze gelmez anlatılan dinleyebileceğin.
Öyle suskunluk vardır ki ses olur yüreğinle duyabileceğin.
Söz olur suskunluk tüm sesler susar.

Bir sözü anlamak için, önce kendi özünde anlamlaşmak gerek
çünkü her söz sadece öze değer.

Nice yapraklar savurmak istersin söze dair.
Ancak incecik bir kök tutar duyumsayabilmek adına kendi duruşundan.
Nice ahenkler yüklenmişken güz'e, sığdıramam hüznü telaşı mevsime.
Ahh! hüzün ki yansıyan değer sözsüz bir ukte özünün nüktesidir.
Hissetmek o ki savrulurkende dirisin sen.
İnce yağmurlar aktığında söz gibi,

Tek duyuş yüzlerceye birleşir.
Birlik, bin kez binlerce bölünür bütünlenir.
Tek bir sözdür aşk.
Tek bir sözden cümleler bütünlenir.
Cümle alem ise tek öz insan.
İnsan, sözlerin özündedir.

Düşünce ile yazılan ve kalple akan yazılar ayrılır. Bu yüzden bazı sözler düşündürür, bazıları ise düşünmeden kalbe hitap eder.
Düşünce ve kalbin ötesinde sözler vardır ki; sadece ruhumuza işler.

Sözden öte, özümüzdür daima herşeye yansıyan.
Senin söylediklerinle,bizim hissettiklerimiz bir değildir.
Çünkü biri manevi duyuş, diğeri maddesel dünyalık oluşmadır.
Dolayısıyla, senin söylediklerinin parçalarını birleştirip
bu dünya da genişletebilmen mümkün değildir.
Ancak söz, öz olabildiğinde dokunuş daima gerçektir.