Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Sonsuz özgürlük yürekte duyulabilseydi eğer zincirlenmezdi dünyaya esir kalpler..

İnsanlığı seçeriz içimizden
Yeniden dokunduğumuz için kendimize,
kendimize şuanın dışında hiçbirşeyin dokunmasına izin vermemeyi seçeriz.
Yaşamanın döngüsünü hissettiğimizden,
kendi öngörülerimizin içimizde dönmesini isteriz.

Beden yittiğinde sanma yok oluyorsun
Güneşte battığında biten gölgedir.
Oysa varlığın; sonsuz varolan güneştir.

Karlar gibi bembeyaz olsa,
tertemiz nur olsa herşey o zaman hayatın anlamı olmaz.
Ateşin, güneşin, yağmurların hüznü olmaz ebedi mevsime ulaşmak için.
Hayatın anlamı; fırtına olacak, yağmurlar ağlayacak,karlarla kaplanacak heryer.
Kendi değerimize ulaştığımızda o gün güneş doğacak.
Heryer karla kaplı olsada sonsuzluğun güneşi hepsini eritir.

Oysa insan bulursa kendi düşüncesinin ışığında yaşamı.
Yaşam nasıl yön olmaz ki ruha?
Sonsuzluğun sayfasına dökersen içini için sayfa sayfa bir hal alır.
İnsanın gerçek özgürlüğü kendi ruhunun özünde daima bir özdedir.

Şiir kalbimizin derinliğinden yüzeysel bir akış hayattır dışa yansıyan.
Kimliğimizi birbirimizden anlamaya, söz olmaya ışık yansıtandır şiir.
Kimliksizdir gerçek şiir kimliği yalnızca sevgidir ve duyduğun an belirir.
Sevginin sen değil, ben değil biz halidir şiir.
Şiir iklimdir. Aynı havayı solumak için tek kalpten yansıtan nefestir.
Şimdinin değil, sonsuzluğun şimdisidir şiir.

Geçmişin en gerçek söylemleri şimdinin daimasıdır.

Kendine gitmeli.
Kendine gittiğinde,
başlar en haklı yolculuk.
Kendine varolmalı yol olmalı insan.
Ulaştırmalı ve ulaşabilmeli.
Ulaştıran olmalı kendinden.

Bir hedefe varmak önemli değil, önemli olan hedefin daima varolmasıdır.
Vardığınız hedef sizinle varolursa o zaman zaten hedefin kendisi olursunuz.
Oysa sizin bir hedefe varmaksızın var oluşunuz asıl hedefi oluşturmak için vardır.
Çünkü kendinizde ki sınırsızlık, hiçbir hedef tanımaz ve oluşturamaz.

İnsanlar yaşarken tutsak ölürken özgürdürler.
Çünkü yaşamın sınırlarından çıkıp sınırsızlığa ulaşırlar.