Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Bir aşk'mı dile getiriyordu şiiri?
Yoksa şiir'mi dile geliyordu aşk ile.
Bir şiir'mi yaşıyordu aşkı?
Yoksa yaşayan aşk'mıydı şiirle?
Yaşanmamış bir ömür gibiydi şiir.
Yazılmamış ancak yazılmış gibi yaşanılan.

Aşk, dokunmaktan çok,kalpten kalplerce okunmaktır.
Aşk, ilahi bir duyuş gibi kalbin kalbe okunmasıdır.
Aşk, okudukça çoğalmak,çoğaldıkça aşkla yaşamaktır.
Aşkın içinden bambaşka varolmaktır.
Karmakarışık kelimeler arasında başkalaşmaktır aşk.
Başka dilde okunulan bir duyuş ilmi gibi kalbe dokunan.

Bir insanın aşka varoluşu kalbin yaradılışında Allah'ın bir mührüdür.
Aşk o kadar ezelde mevcut iken aşkı ebede taşımakta hükümdür.

İnsan aşk ile vardır özünde.
Cevşeni kebir vardır kalbinde.
Bilinmez kadrinde,
kabri vardır sonsuz huzuru soluduğu ruhunda.

Aşkla vardır insan ve aşktan aşka vardır.

Şehrin şehrisin.
Sen şehrin içinde bir başka şehirsin.
Şehrin cennet: ölmeden hissedilmez.
Şehrin düşüncede bir iz:
Düşünceye düşmeden bilinmez.
Şehrin ezelden bir nehir:

Şiirsel bakmak, tüm bakışların ötesinde Şems'in ışığından aşka ulaşmaktır..

Yaşama gözlerini kapamak trajedi değil.
Asıl trajedi yaşarken; sezebildiği halde kalbini görebildiklerine kapatmak.
Ve düşünebildiği halde tüm olumsuzluklara göz yummaktır.

Allah (c.c) dediğinde 'Allahu Ekber' diye inler aynı anda kainat.
Aynı anda rahmet kuşanır gökyüzünden.
'Lâ ilâhe illallah.' Ürperir bir an gözyaşın karışır ruhun aşk mabedine.

Kendi varlığına dokunursun bir an.
Duyduğun ise bir varoluşa varolmanın
daima varlığının varetmesidir.
Var olabilmesidir ve varabilmesidir en vardan varlığına.
Bazen doğduğunda değil,
binlerce kez kendine doğabildiğinde tanırsın kendini.

İstiklalini bilen, istikbalinide bilir. Rahmeti ruhunla duyan ebediyeti ondan bilir.