Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Bilmelisin bilinmeyeni.
Bilmediklerinde gizlisin.
Bırak tüm bildiklerini,
Bildiklerinde değilsin.
Bilmelisin ki yaşam,
yaşamaktan öte bilmek istemekle çevrilidir.

Bilsem ki dünya ayaklarımın altında olacak yinede basmazdım ona,
gelmezdim yaşamaya.
Bilseydi dünya içinde ayaklar altında olacağımı dünya dururdu o an yaşamaya!

İnsan kelimelerden tanır birbirini.
Sözle okundu insan ilkin ve özle birleşti.
Duyuş şiir oldu,şiirden ses, sesten duygu.
Sesler bize nefes,sessizliğimiz kelimelerimiz oldu.
Bir duyuş oldu, bin duyguda yaşamak.

Biz bizde değilken bir anı zamana geldik.
Bir anı zaman bizi bizden bize getirdi.
Ne gelmiştik bir yerden ne gitmiştik bir yere.
Zamanda gece ve gündüzü bir bakış bildik.

Bilinince kalpten,
Bilince varmak istiyor insan.
Ve bilince bilinmeyi bilmediğinden.
Bilenmek istiyor öze bilmekten öte.

Bilinince kalpten,

Birşeyi bir gördüğünüzde bu olağandır tek düzendir.
Birşeyi iki gördüğünüzde orada ikilemde kalın o düzenektir.
Birşeyde ikilik varsa ya rahmani yada şeytanidir.
Gerçekte birlik,tüm ikilik ve ikilemlerden birliğine erdirir.
Ancak iki birde sıfırı tüketmezse ona inanın o özde birdir.
Ancak iki birinde,birdenbire sıfırı tüketirse o ya hiçtir yada

Allah'ın (c.c) kelimeleri nefes alır tıpkı insanlar gibi.
Buyüzden okuyoruz solumak için kendimizi.
Kendimizde soluklanmak için kendimize dokunuyoruz okudukça.

Eğer bakış açınız kararmışsa,
mutlaka bir ışık duyuşunuza ve görüşünüze yansımak içindir.
Bir görüş, bir ışık oluşturuyorsa,
Aydınlık, kalbinize nice yön olur.
Bir görüş, düşüncede bir ışık oluşturdukça,
duyulan yansıma bakışa ve düşünceye doğandır.

Adaletin zamanı yoktur o ansızın doğar.

Bir zerreyi toz miskalse kainat,
Görünen gözüne alemi deryadır bakışına yansıyan.
Küçük görme gözünde tozu zerreyi.
Lakin gözle görülmez olandır zerrede toz.
Bir zerreyi toz miskalse kainat,
Belkide görünen gözüne alemi deryadır yansıyan.