Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Aşkı aradım aşk dumansız ateş.
Dostu aradım dost kimliksiz suret.
İnsan aradım insan kimsesiz kimlik.
İnsanlığı buldum sonra hepsinin içinden.
İnsanlık, ne var ne yok varlığı yoksunluktan bilinen en büyük varlık.
Ne aşk kimsesiz, ne insan aşkta kimliksiz.

Ben bu gizemi bu yalnızlığı ve harflerimin kalabalıklığını seviyorum.
Yaşadığın her anın içinde ve yazdığın an her anın dışındasındır.
Ben bu geniş zamanda an gibi oluşup geçip gitmeyi seviyorum.
Varolan heran yokluktan doğar. Varlığımın yoklukta varolabildiğini heranın ötesini yaşamayı seviyorum. Her anın ötesi tek zamandır herzaman.

İlmim aşk bir hece bin nefes
Cihanda yok ukde nefsime
Sessiz nüktelerim sen
Bir çocuk busesinde masum utangaç.
İlk kez gibi her an.
Ve nice çocuklar büyürken

İnsan kendi düşüncesinin ötesinde olabilir.
Bu ise bir başka düşüncenin sizin gönlünüze
tecelli ettiği zaman anlaşılabilir.
O ise gönülde olmaktır asla bir an kendinizde olmak değil.

Gözlerim, gördüğüm gerçeklerin rehberidir.
Susarım gördüklerime, gerçekleri dinlerim.
Sözlerim olur gördüklerim, gördüklerim en gerçek düşünceler.
Bakarım daima gerçekliğe, bin söz eder gerçekliğim.
Bakarsam da bir an boşluğa, görebildiğimdir sesim.

Bir bakışta yaşıyorsa insan, görünüşte değil kalbin görüşlerinden ve görünürlüğünden yaşama görüntüdür.

Karanlığın ürpertisinde nefessiz kalırsa aşkla yaşama kalbin.
Bir yansıma doğar gözlerine bakışın olana dek.
Ve süzülür kalbin görüşüne.

Anı yaşar insan ansızın.
Zamandanda yalnızdır insan.

Gözler bazen yaşamda- aydınlıkta flu ve loş görebilir.
Önemli olan, insanın gözlerini kendine kapadığında
yürekten bir göz aydınlığı yaşamasıdır.

Bir ışık ferahlığına serilse
dağılır bilinmeyen hüzünler.
Hüzün yanı karanlıksa eğer,
Gözyaşı aydınlıktır.
İçtedir yansıması aydınlığa yeni gün zamanıdır.
Varolmaya adanmış her renk,

Yanlış yerde daima durulur çünkü yeryüzüne doğduk.
Ancak kalbi doğru olan, gökyüzüne baktığında mutlaka bir ışık yüreğine,
güneş içine doğacaktır...