Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Kendimizi daima bir kaç cümlede sınırlarız. Çünkü birin üstüne sayı değerinde harf bindirirsek, birliğin değeri ve sınırsızlığı anlaşılamaz.
Öyleyse bizim için sınır nedir? Yalnızca başlangıç.
Sınırsızlık ise o başlangıcı olmayan gerçek sonsuzluk. Ve sonsuzluk kelimede sınırsızlaşamaz. Kelimenin sınırı algıya kadardır. Algı ise mürekkebin kendisi.
Öyleyse bazen içimizde beliren veya henüz yazılmamış yada sadece tek bir damladadır kalbe düşen hüküm.

Düşün ki insan bir yapı.
Buyüzden herşey yakıp,yıkıp, yapıp ettiklerimiz değil midir?
İnşa edip yıkmakta kalbin yapısındandır.
İnşa derse yakaran, inşa etmez mi Yaradan?

İnsan iki yönlü yoldur kendinden içeri ve kendinden dışarı. Kendinden içeri yolsuz kaldığında zirve kalbinin ulaştığı mekandır.

Bazı insanlar gün yüzünü yaşar.
Bazılarıda günün özünü yaşar.
Körü körüne aydınlıktan söz edenler,
ışığın özüne asla eremezler.

Önemli olan ışık ve karanlık değildir.
Asıl önemli olan, aydınlığın üstünde ki aydınlığa ulaşmak
Ve karanlığın içinde küçücükte olsa bir ışığa içten ulaşmaktır.
Düşüncenin derin karanlığında kendinizde küçük bir ışık yakmak
dünyanızı aydınlatır.
Tek başına ne aydınlık bir ışıktır.

İnsanlığın tek bir kelimede iki değer anlamı vardır. İlki içimizde ki değerdir diğeri içimizdeki değerin tüm dışımızda ki değerlerde bütünlenmesidir. Birden varolan insanın,ikilemlerden iki kez kendini kendinde bulmasıdır. İnsan yaşama bir etken ve etken ötesi etkileşimdir. İnsana bir çok şey yetmezken bazen insan kendine yetkidir. Buyüzden insanlığı yüreğinden duymak insan olmak değil, insaniyetliktir.

İnsan ve insanlık bütündür. İnsanlık, sonsuzluğa uzanan bir çocuk gibi yalnızca bakışına varolandır. İnsan içinde duyduğu insanlıkla o duyguyla büyüyendir. İnsan içinde duyduğu insanlıkla yücelendir.

En büyük sanat;
Allah'ın yaratma sanatıdır.
Kainat bir kitap ve insan yaşayan düşünen varolan iç sayfalar.
İçinden yansımak ve paylaşılmak duyuşu etkileştirmektir herzaman.
Bir kitabın henüz açılmamış yaprakları gibi
Bir sonra ki sayfadan belkide bir noktadan sonra tamamlanacak olandır insan.

Bir aşka susmak; bin çağlayana kapılmaktır duyuşlarda.
Bir insana susmak; bin çağlayanda kanmaktır susuzluğa.
Bir düşünceye susmak; akıtmaktır damla damla anı en yüce sükunlarda.
Ve bir zamana susmak; binbir ana ulaşmaktır hararetle.

Düşüncelerim benden uzak.
Ruhum beni çoktan aşmış.
Bedenim nefese mi muhtaç?
Çocukluğumda soluduğum o ilk esinti hayatmıydı esen yüzüme?
Yaşayacağım yüzyıllardan mı geçti içimden esinti?
Yüzyılların ilkindeyim.