Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

İnsan kendi öz duyuşlarından yaşama vardır.
Hakiki ses ise kendi düşünce ve duygularımız ile işitilir.
Hakikatın sesini ne kulak işitir nede göz.
Öz bir algıda varolan insan aslında yoktur varlığında.
Ancak varoluşuna yürekten varabilenler ile vardır öz duyuşunda.

En güzel sanat eseri hayattır ve en büyük sanat eseri ise insandır.
En büyük sanat ise; o en güzel eseri, kalbini ortaya çıkarandır.

Hiçkimse sizin ne hissettiğinizi bilmek zorunda değil,
ancak sizin, çok şey hissediyor olduğunuzu bilmek önemlidir.
Çünkü bazen insan kendisini dahi hissetmeyen insanı hissedebilendir.

Düşüncemi bir su tanesine bıraktığımda,
akıp giden düşüncelerimin bambaşka bir akımda an bildim zamanı.
Var olmaktan çok varabilmek için meçhullere.
Bir nehir telaşında hiç gibi bir o kadar yaşam olana dek.
Kimi zaman en belirgin an'a düştü düşüncelerim.
Tek bir kar tanesi nasıl oluşuyorsa çözümsüz buzullara,

Günün ilk ışıklarında günyüzüne baktığında,henüz aydınlanmamıştır zaman.
Aynı anda duruyordur ışık ve mekan.
Tüm gün yaşamıştır insan ve günyüzünden öte iç yüzüne dönük.
Ne kadar sessizse yaşam, o kadar bir hareketlilik içinde.
Ve belirsizce bir an benliğinde,kalpten duyabilmenin etkisinde
ses olabilinceye dek susar düşüncelerinde.

Yaşanılan hayat değil,yaşattıklarımızdır.
Unutmak zamanın çarkı, hatırlamak zamanın son anıdır.

Söz hiçbir zaman bitmez.
İnsan özünü daima söz ile süzer.
Bir an tükenirse içinizde kelimeler,
kalpten bir duyuş belirir ki
bitmez tükenmez bir idrakta bulursunuz kendinizi.

Tebessüm ile gülmek ayrıdır.
Tebessüm dış etkene yansıyan masum düşüncenin iadesidir
Gülmek ise yürekten olduğunda hiç etkensiz kendinden bir ifadedir.

Baktığında gördüğün değil,görüşüne ses olandır gerçek görüntü.
Sesin, sükut veya duyulur olması değil, duyuşuna yürekten ses olandır kalpten duyulan.

Hayatta pek çok insan birbirini kırabilir.
Ancak çok az insan düşüncede dahi olsa yüreğinden birbirine can verir.