Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Yaşamak bazen birdir bazen birdenbire çoğalmaktır.
Yaşam daima öz duyuşun olan.
Olmak sonsuzluğun cümlesiydi.
Cümle alemin hecesiydi tek bir kelimeden bütünlenen.
Sessiz bir anlatımdı doğa kendini okudu insan.
Okudukça kendini, yaşama dokundu.

Bir bakışın ve görüşün ayrıntısına indiğinde,
Bir görüşün, nice bakış açılar sunduğunu görürsün.
Ancak bazen bir bakışın, hiç görüş olmaksızın iç seste
sustuğunu duyarsın.

Sessizliğin sesini ancak en derinlikler anlar. Sessizliğe ses katmak bir ses oluşturabilir ama asla gerçek bir sesin iç ses olduğunu sesin içeriği gerçekleştirmez.

Yaşamda tüm tezat ve zıtlıklarda bir tez bulursun içinde.
Kendine zıt düştüğün çekimler yaşamındır oysa.
Dokundukça düşünceye, iç temasının izidir.

İnsana ve sevgiye dair herşey içimizde türer.
Ezelden ebede dek söylenen tüm sözler zamansızdır aşkla sürer.
Bazen içten bir bakış içindir tüm söylenmemiş görüşler.
İşte orada tükenir kelime, insan ansızın manaya düşer.

Geceden geçer gün, aydınlığa.
Ne gece ne bir gün ne bir karartı.
İçten duyulan gerçeklik,kalpten bir mesafede.
Var ediyordu tek a'nı tüm geniş zamanda.
Geçen zaman değil, tebessümde ki gerçeklik.
Şahittir tüm zaman en gerçekliğe.

Bazen rüya 'görmek' değil , rüyada koku ve tat alabilmektir yaşamak.
Bazen yaşarken görebildiklerinden çok,
rüyada yürekten bakabildiklerinden ulaşırsın suyun asıl kaynağına.
Çünkü içten gördüklerinden sarılırsın yaşarken göremediklerine.

İçten içe yazılırken oluşan varoluşta ki yansıma bir vurguydu düşüncede.
Ve kalpten hissedilen öz bir duyguydu kendine tamamlanan insan.
Yazılırken hayat, okunurken yaşamaktı özümüz.
Bir cümlenin içinden sessiz doğaçlamaya sustuk.
Suskunluktuk kendi kelimemizde.
Kitapların bütünlüğünde sonsuzluğun ruhuna d'okunur gibi

Eğer herkes olursan sen içinde,
Herkesleşmezsin,herşeyleşirsin içten içe.

İnsanın sorumluluğu içtenlik oldukça oradan daima içe yönelir.